இத்தாலியில் நடைபெற்ற ஜி- 8 நாடுகள் மாநாட்டில் முக்கிய விவாதப் பொருளாக புவி வெப்பமடைதல் ஆதிக்கம் செலுத்தியது. இறுதியில் புவி வெப்பத்தை 2 டிகிரி செல்சியஸ் (3.6 ஃபாரன் ஹீட்) குறைக்கவும், கரியமில வாயு வெளியேற்றத்தை 80 விழுக்காடு குறைக்கவும் வளர்ந்த நாடுகள் ஒப்புக் கொண்டுள்ளன.
ஆனால் இந்தியா, சீனா போன்ற வளரும் நாடுகளை வெப்ப (கரியமில) வாயு வெளியேற்றத்தை 50 விழுக்காடு குறைக்குமாறு ஜி-8 நாடுகள் இந்த மாநாட்டில் வலியுறுத்த இயலாமல் போய்விட்டது.
சுமார் 5 மாதங்களில் ஐ.நா. வானிலை ஒப்பந்தம் கோபன்ஹேகனில் அறிவிக்கப்படவுள்ள நிலையில் ஜி-8 நாடுகள் இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு வந்துள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
2050ஆம் ஆண்டிற்குள் வெப்ப வாயு வெளியேற்றத்தை 50 விழுக்காடு குறைக்கவேண்டும் என்ற ஒப்பந்தத்தில் இந்தியாவும் சீனாவும் கையெழுத்திட தயக்கம் காட்டின.
வளர்ந்த நாடுகள் வெப்ப வாயு வெளியேற்றத்தை குறுகிய காலத்தில் அதிக அளவில் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று வளரும் நாடுகள் கோரிக்கை வைத்தன. 2 டிகிரி சில்சியஸ் வெப்ப அளவை குறைக்க முதன் முறையாக ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டுள்ளது. ஆனால் 80 விழுக்காடு வெப்ப வாயு வெளியேற்றத்தை குறைப்பதற்கான கால வரம்பு குறிக்கப்படவில்லை. இதனால் இந்த திட்டம் எழுத்தளவில் மட்டுமே நிறைவேறக்கூடியது என்ற சந்தேகம் பலருக்கு எழுந்துள்ளது.
"அதிகரித்து வரும் வெப்ப அளவைக் குறைக்க ஒப்புக் கொண்டுள்ள நாடுகள், அதற்கான திட்டமிடுதலிலும், செலவழிக்கவுள்ள தொகை, மற்றும் இதனை எவ்வாறு சாதிப்பது போன்ற விஷயங்களில் ஐ.நா. வானிலை மாற்ற பேச்சு வார்த்தைகளில் எந்த வித பங்களிப்பையும் மேற்கொள்ளவில்லை" என்று கிரீன்பீஸ் இன்டெர்னேஷனல் அரசியல் ஆலோசகர் டோபியாஸ் முயென்ச்மெயர் என்பவர் சாடியுள்ளார்.
இந்த மாநாட்டிற்கு இடையில் இந்திய பிரதமர் மன்மோகன் சிங் பிரிட்டிஷ் பிரதாமர் கார்டன் பிரவுனுடன் பேச்சுவார்த்தை மேற்கொண்டார். இதில் புவி வெப்பமடைதலைக் குறைப்பதற்கான நடவடிக்கைத் திட்டத்தில் இந்தியாவின் அக்கறைகள் என்ன என்பதை வினா விடை வடிவத்தில் அடங்கிய குறிப்பாக கார்டன் பிரவுனிடம் அளித்தார் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்.
தொழில் வளர்ச்சியில் முன்னேறிய நாடுகள் வெப்ப வாயு வெளியேற்றத்தை குறைப்பதில் உறுதியான நடவடிக்கைகளை இந்தியா கோருகிறது என்றும், வெப்ப வாயு வெளியேற்றத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் பசுமை தொழில் நுட்பங்களை எவ்வாறு கையாள்வது என்பது குறித்து வளரும் நாடுகளுக்கு வளர்ந்த நாடுகள் உதவி புரிவது அவசியம் என்றும் பிரதமர் வலியுறுத்தியுள்ளதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.
மேலும் வளர்ந்த நாடுகளிலிருந்து பசுமை தொழில் நுட்பங்களை வளரும் நாடுகள் குறைந்த விலையில் வாங்குவதற்கு வழி செய்யும் வகையில் அந்த நாடுகள் அதன் மீதுள்ள அறிவுசார் சொத்துரிமை விதிகளை தளர்த்த வேண்டும் என்றும் மன்மோகன் வலியுறுத்தியுள்ளார்.
மேலும் இது போன்ற பசுமை தொழில் நுட்பத் திட்டங்களை இந்தியாவும், பிரிட்டனும் சேர்ந்து கூட்டாக உருவாக்கிட வேண்டும் என்றும் மன்மோகன் சிங் கோரிக்கை விடுத்துள்ளார்.
Thursday, July 9, 2009
Wednesday, July 8, 2009
கடற்படை ஒத்திகை வேட்டை - தூத்துக்குடி போலீசார் கோட்டைவிட்டனர்
மும்பையில் கடந்த ஆண்டு கடல் வழியாக புகுந்து தீவிரவாதிகள் தாக்குதல் நடத்திய சம்பவம் நாடு முழுவதும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. இதையடுத்து இந்திய கடலோரப் பகுதிகளில் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் பலப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
இதற்கிடையே கடந்த 2 நாட்களுக்கு முன்பு அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் மத்திய உளவு பிரிவு அதிகாரிகள் எச்சரிக்கை தகவல் ஒன்றை அனுப்பினர். அதில் தீவிரவாதிகள் கடல் வழியாக மீண்டும் ஊடுருவும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளனர். அவர்கள் எந்த நேரத்திலும் எந்த பகுதியிலும் தாக்குதல் நடத்தக்கூடும் என்று எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டிருந்தது.
இந்த நிலையில் மத்திய கடலோர காவல் படையும், சென்னை போலீசாரும் நேற்று இரவு நடத்திக்காட்டிய “அதிரடி நாடகம்” பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.
சென்னையில் உள்ள நட்சத்திர ஓட்டல்கள், கிழக்கு கடற்கரை சாலையில் உள்ள ஆடம்பர பங்களாக்கள், வணிக வளாகங்கள், சினிமா தியேட்டர்கள், என்று எதிலும் நேற்று இரவு அவ்வளவு எளிதாக நுழைந்து விட முடியவில்லை. போலீசாரின் பலத்த சோதனைக்கு பின்னரே உள்ளேநுழைய முடிந்தது.
சென்னை நகரில் நேற்றிரவு எங்கு பார்த்தாலும் போலீஸ் தலைகளாகவே காணப்பட்டது. அனைத்து முக்கிய சாலைகளிலும் வாகன சோதனையும் தீவிரப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. மும்பையில் தாக்குதல் நடத்தியது போல சென்னை நகரிலும் தாக்குதல் நடத்த கடல் வழியாக தீவிரவாதிகள் ஊடுருவ வந்து கொண்டிருப்பதாக எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டது.
இதையடுத்து திருவொற்றியூரில் இருந்து திருவான்மியூர் வரை உள்ள கடலோர பகுதிகள் அனைத்தும் போலீசாரின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரப்பட்டது. சென்னை போலீஸ் கமிஷனர் ராஜேந்திரன், மற்றும் போலீஸ் அதிகாரிகள் உள்ளிட்ட 13 ஆயிரம் போலீசார் உஷார் நிலையில் இருந்தனர். கடலோர காவல் படையின் கமாண்டோ விரர்கள் மேற்பார்வையில் மாக்டிரில் என்று அழைக்கப்பட்ட ஒத்திகை நாடகம் அரங்கேறியது.
சென்னையில் ஏதாவது ஒரு பகுதியில் தீவிரவாதிகள் போல கமாண்டோ படை வீரர்கள் நுழைவார்கள். அவர்கள் எப்படி வருவார்கள், எந்த பகுதியில் வருவார்கள் என்பதையெல்லாம் சொல்ல மாட்டோம். அவர்களை மடக்கி பிடிக்க வேண்டியது உங்களது கடமை. சென்னை போலீசின் திறமைக்கு இது ஒரு சவால் என்று கடலோர காவல்படை அதிகாரிகள் கூறி விட்டனர்.
இதனை தொடர்ந்து திக்... திக்... என்ற மனநிலையுடன் சென்னை போலீசார் தேடுதல் வேட்டையில் ஈடுபட்டிருந்தனர். சென்னை நகரில் பணியில் இருந்த அத்தனை போலீசாரும் நேற்று இரவு பதட்டத்துடன் காணப்பட்டனர். நமது ஏரியாவில் தீவிரவாதிகள் போர்வையில் உள்ள கமாண்டோக்கள் நுழைந்து, அவர்களை பிடிக்க முடியாமல் கோட்டை விட்டு விட்டால் சிக்கலாகி விடுமே என்ற அச்சத்தில் உயர் போலீஸ் அதிகாரிகளும் பரபரப்புடன் காணப்பட்டனர்.
வடசென்னையில் திருவொற்றியூரில் இருந்து காசிமேடு வரை 12 இடங்களில் படகுகளில் கண்காணித்த படி கண்ணில் விளக்கெண்ணையை ஊற்றிக் கொண்டு போலீசார் காவல் காத்தனர். சரியாக இரவு 10 மணியளவில் காசி மேடு கடற்கரை பகுதியில் சந்தேகத்துக்கிடமான படகு ஒன்று வந்தது.
இதனால் அங்கு பாதுகாப்பு பணியில் ஈடுபட்டிருந்த உதவி கமிஷனர் மாடசாமி தலைமையிலான போலீசார் உஷாரானார்கள். படகில் வந்த 6 பேரையும் துப்பாக்கி முனையில் சுற்றி வளைத்து பிடித்தனர். பின்னர் 6 பேரும் மின்னல் வேகத்தில் சென்னை போலீஸ் கமிஷனர் அலுவலகத்துக்கு கொண்டு வரப்பட்டனர். இதன் மூலம் சென்னைபோலீசார் ஒத்திகையில் வெற்றிபெற்றனர்.
இது தொடர்பாக உயர் போலீஸ் அதிகாரி ஒருவர் கூறியதாவது:-
சென்னையில் தீவிரவாதிகள் ஊடுருவினால் அவர்களை உங்களால் பிடிக்க முடியுமா? என்று சென்னை போலீசுக்கு சவால் விடுப்பது போல் இருந்தது இந்த ஒத்திகை நாடகம். இந்த நாடகத்தில் சென்னை போலீஸ் தான் ஹீரோ என்பதை நாங்கள் நிரூபித்து விட்டோம்.
காசிமேடு கடற்கரையில் தீவிரவாதிகள் போல ஊடுருவிய கமாண்டோ வீரர்களை பிடித்ததுடன் பணிகளை நாங்கள் முடித்துக் கொள்ளவில்லை. இரவு 12 மணியில் இருந்து அதிகாலை 4 மணி வரை சென்னை முழுவதும் உஷார் படுத்தியிருந்தோம். இந்த ஒத்திகை நாடகத்தின் 2-ம் காட்சியாகவே கருதி இதன் பிறகு பாதுகாப்பு பணியில் ஈடுபட்டிருந்தோம்.
நேற்று இரவு 7 மணியில் இருந்து அதிகாலை 4 மணி வரை விடிய விடிய சென்னை முழுவதும் தீவிர தேடுதல் வேட்டையில் ஈடு பட்டிருந்தோம்.
காரிலோ, மோட்டார் சைக்கிள்களிலோ கமாண்டோ வீரர்கள் தீவிரவாதிகள் வேடத்தில் மீண்டும் வந்து விட்டால் என்ன செய்வது என்பதற்காக விடிய விடிய வாகன சோதனையும் நடத்தின. சென்னை நகரில் உள்ள அத்தனை போலீசாரும் பாதுகாப்பு பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டது இதுவே முதல் முறையாகும்.
தமிழக போலீசாருக்கு சவால் விடுக்கும் வகையில் கடலோர காவல்படை நடத்திக்காட்டிய இந்த மாதிரி வேட்டையால் சென்னை முழுவதும் நேற்று இரவு பரபரப்பில் மூழ்கியது. இன்று அதிகாலை 4 மணி வரை பரபரப்பு நீடித்தது. தமிழ்நாடு முழுவதும் அனைத்து கடலோர மாவட்டங்களிலும் போலீசாருக்கு இதுபோல் ஒத்திகை வேட்டை நடந்தது. இதில் தூத்துக்குடி மாவட்ட போலீசார் மட்டும் பாதுகாப்பு பணியில் கோட்டைவிட்டனர். தீவிரவாதிகள் வேடத்தில் வந்த கமாண்டோ வீரர்களை பிடிக்க தூத்துக்குடி மாவட்ட கடலோர பகுதியில் தேடுதல் வேட்டை நடத்தினர். அப்போது 6 கமாண்டோ வீரர்கள் போலீசுக்கு தெரியாமல் மீனவர்கள் போல ஒரு படகில் வந்து தங்களது இலக்கான கோவிலுக்குள் நுழைந்து விட்டனர். அவர்களை முன் கூட்டியே கண்டுபிடிக்க தவறி விட்டனர்.
இதற்கிடையே கடந்த 2 நாட்களுக்கு முன்பு அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் மத்திய உளவு பிரிவு அதிகாரிகள் எச்சரிக்கை தகவல் ஒன்றை அனுப்பினர். அதில் தீவிரவாதிகள் கடல் வழியாக மீண்டும் ஊடுருவும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளனர். அவர்கள் எந்த நேரத்திலும் எந்த பகுதியிலும் தாக்குதல் நடத்தக்கூடும் என்று எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டிருந்தது.
இந்த நிலையில் மத்திய கடலோர காவல் படையும், சென்னை போலீசாரும் நேற்று இரவு நடத்திக்காட்டிய “அதிரடி நாடகம்” பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.
சென்னையில் உள்ள நட்சத்திர ஓட்டல்கள், கிழக்கு கடற்கரை சாலையில் உள்ள ஆடம்பர பங்களாக்கள், வணிக வளாகங்கள், சினிமா தியேட்டர்கள், என்று எதிலும் நேற்று இரவு அவ்வளவு எளிதாக நுழைந்து விட முடியவில்லை. போலீசாரின் பலத்த சோதனைக்கு பின்னரே உள்ளேநுழைய முடிந்தது.
சென்னை நகரில் நேற்றிரவு எங்கு பார்த்தாலும் போலீஸ் தலைகளாகவே காணப்பட்டது. அனைத்து முக்கிய சாலைகளிலும் வாகன சோதனையும் தீவிரப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. மும்பையில் தாக்குதல் நடத்தியது போல சென்னை நகரிலும் தாக்குதல் நடத்த கடல் வழியாக தீவிரவாதிகள் ஊடுருவ வந்து கொண்டிருப்பதாக எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டது.
இதையடுத்து திருவொற்றியூரில் இருந்து திருவான்மியூர் வரை உள்ள கடலோர பகுதிகள் அனைத்தும் போலீசாரின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரப்பட்டது. சென்னை போலீஸ் கமிஷனர் ராஜேந்திரன், மற்றும் போலீஸ் அதிகாரிகள் உள்ளிட்ட 13 ஆயிரம் போலீசார் உஷார் நிலையில் இருந்தனர். கடலோர காவல் படையின் கமாண்டோ விரர்கள் மேற்பார்வையில் மாக்டிரில் என்று அழைக்கப்பட்ட ஒத்திகை நாடகம் அரங்கேறியது.
சென்னையில் ஏதாவது ஒரு பகுதியில் தீவிரவாதிகள் போல கமாண்டோ படை வீரர்கள் நுழைவார்கள். அவர்கள் எப்படி வருவார்கள், எந்த பகுதியில் வருவார்கள் என்பதையெல்லாம் சொல்ல மாட்டோம். அவர்களை மடக்கி பிடிக்க வேண்டியது உங்களது கடமை. சென்னை போலீசின் திறமைக்கு இது ஒரு சவால் என்று கடலோர காவல்படை அதிகாரிகள் கூறி விட்டனர்.
இதனை தொடர்ந்து திக்... திக்... என்ற மனநிலையுடன் சென்னை போலீசார் தேடுதல் வேட்டையில் ஈடுபட்டிருந்தனர். சென்னை நகரில் பணியில் இருந்த அத்தனை போலீசாரும் நேற்று இரவு பதட்டத்துடன் காணப்பட்டனர். நமது ஏரியாவில் தீவிரவாதிகள் போர்வையில் உள்ள கமாண்டோக்கள் நுழைந்து, அவர்களை பிடிக்க முடியாமல் கோட்டை விட்டு விட்டால் சிக்கலாகி விடுமே என்ற அச்சத்தில் உயர் போலீஸ் அதிகாரிகளும் பரபரப்புடன் காணப்பட்டனர்.
வடசென்னையில் திருவொற்றியூரில் இருந்து காசிமேடு வரை 12 இடங்களில் படகுகளில் கண்காணித்த படி கண்ணில் விளக்கெண்ணையை ஊற்றிக் கொண்டு போலீசார் காவல் காத்தனர். சரியாக இரவு 10 மணியளவில் காசி மேடு கடற்கரை பகுதியில் சந்தேகத்துக்கிடமான படகு ஒன்று வந்தது.
இதனால் அங்கு பாதுகாப்பு பணியில் ஈடுபட்டிருந்த உதவி கமிஷனர் மாடசாமி தலைமையிலான போலீசார் உஷாரானார்கள். படகில் வந்த 6 பேரையும் துப்பாக்கி முனையில் சுற்றி வளைத்து பிடித்தனர். பின்னர் 6 பேரும் மின்னல் வேகத்தில் சென்னை போலீஸ் கமிஷனர் அலுவலகத்துக்கு கொண்டு வரப்பட்டனர். இதன் மூலம் சென்னைபோலீசார் ஒத்திகையில் வெற்றிபெற்றனர்.
இது தொடர்பாக உயர் போலீஸ் அதிகாரி ஒருவர் கூறியதாவது:-
சென்னையில் தீவிரவாதிகள் ஊடுருவினால் அவர்களை உங்களால் பிடிக்க முடியுமா? என்று சென்னை போலீசுக்கு சவால் விடுப்பது போல் இருந்தது இந்த ஒத்திகை நாடகம். இந்த நாடகத்தில் சென்னை போலீஸ் தான் ஹீரோ என்பதை நாங்கள் நிரூபித்து விட்டோம்.
காசிமேடு கடற்கரையில் தீவிரவாதிகள் போல ஊடுருவிய கமாண்டோ வீரர்களை பிடித்ததுடன் பணிகளை நாங்கள் முடித்துக் கொள்ளவில்லை. இரவு 12 மணியில் இருந்து அதிகாலை 4 மணி வரை சென்னை முழுவதும் உஷார் படுத்தியிருந்தோம். இந்த ஒத்திகை நாடகத்தின் 2-ம் காட்சியாகவே கருதி இதன் பிறகு பாதுகாப்பு பணியில் ஈடுபட்டிருந்தோம்.
நேற்று இரவு 7 மணியில் இருந்து அதிகாலை 4 மணி வரை விடிய விடிய சென்னை முழுவதும் தீவிர தேடுதல் வேட்டையில் ஈடு பட்டிருந்தோம்.
காரிலோ, மோட்டார் சைக்கிள்களிலோ கமாண்டோ வீரர்கள் தீவிரவாதிகள் வேடத்தில் மீண்டும் வந்து விட்டால் என்ன செய்வது என்பதற்காக விடிய விடிய வாகன சோதனையும் நடத்தின. சென்னை நகரில் உள்ள அத்தனை போலீசாரும் பாதுகாப்பு பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டது இதுவே முதல் முறையாகும்.
தமிழக போலீசாருக்கு சவால் விடுக்கும் வகையில் கடலோர காவல்படை நடத்திக்காட்டிய இந்த மாதிரி வேட்டையால் சென்னை முழுவதும் நேற்று இரவு பரபரப்பில் மூழ்கியது. இன்று அதிகாலை 4 மணி வரை பரபரப்பு நீடித்தது. தமிழ்நாடு முழுவதும் அனைத்து கடலோர மாவட்டங்களிலும் போலீசாருக்கு இதுபோல் ஒத்திகை வேட்டை நடந்தது. இதில் தூத்துக்குடி மாவட்ட போலீசார் மட்டும் பாதுகாப்பு பணியில் கோட்டைவிட்டனர். தீவிரவாதிகள் வேடத்தில் வந்த கமாண்டோ வீரர்களை பிடிக்க தூத்துக்குடி மாவட்ட கடலோர பகுதியில் தேடுதல் வேட்டை நடத்தினர். அப்போது 6 கமாண்டோ வீரர்கள் போலீசுக்கு தெரியாமல் மீனவர்கள் போல ஒரு படகில் வந்து தங்களது இலக்கான கோவிலுக்குள் நுழைந்து விட்டனர். அவர்களை முன் கூட்டியே கண்டுபிடிக்க தவறி விட்டனர்.
Saturday, June 27, 2009
பருவமழை பல் இளித்தால்!!!
பசிபிக் கடல் பரப்பில் நிலவும் வெப்ப நிலைமைகளின் அடிப்படையில் நிகழாண்டின் தென்மேற்குப் பருவமழை தாமதமாகும் என்பதுடன் சராசரி அளவைக் காட்டிலும் குறைவாகப் பெய்யும் என்று மத்திய அரசு அறிவித்திருக்கிறது. இந்தக் கணிப்பு பொய்ப்பதில்லை என்பதற்கு முன்னோட்டமாக பிகாரில் இப்போதே கடுமையான வெப்பக் காற்று வீசத் தொடங்கி விட்டது.
இந்த ஆண்டுப் பருவமழை சராசரி அளவைவிடக் குறைவாகப் பெய்வதால் அதிகம் பாதிக்கப்படக்கூடியவை இந்தியாவின் வடமேற்கு மத்திய மாநிலங்கள்தான். தமிழ்நாட்டில் சராசரியைவிட 23 சதவீதம் குறைவாகப் பருவமழை பெய்யக்கூடும் என்றும் கணித்துள்ளனர்.
பருவமழை குறைந்தால், விளைச்சல் குறையும்; விவசாயிகள் வீட்டு அடுப்பில் பூனை உறங்கும்; பதுக்கல் அதிகரிக்கும்; உணவுப் பொருள் விலை உயரும்; பதுக்கல்காரர்கள் வீட்டில் வெளிச்சம் பெருகும்; மக்கள் தவிப்பார்கள்; அரசியல்வாதிகள் குதிப்பார்கள்.
இதேபோன்று, 2002-ம் ஆண்டில் தென்மேற்குப் பருவ மழையில் தேசிய அளவில் 19 சதவீதம் குறைந்தபோது, இந்தியாவில் மூன்றில் ஒரு பங்கு பரப்பளவுக்கு வறட்சி ஏற்பட்டது. உணவு உற்பத்தி 7 சதவீதம் குறைந்தது.
பருவமழை குறைந்து நீர்ப்பாசனம் பாதிக்கப்படும் என்றால், பொதுவாக பாதிக்கப்படுவது ஜூன், ஜூலை, ஆகஸ்ட் மாதங்களில் சாகுபடி செய்யப்படும் நெல் பயிர்தான்.
தமிழ்நாட்டில் வழக்கமாக ஜூன் 12-ம் தேதி திறக்கப்பட வேண்டிய மேட்டூர் அணை திறக்கப்படவில்லை. அணையில் போதுமான நீர் இல்லை. கர்நாடக முதல்வர் எடியூரப்பா, மழை வேண்டித்தான் தமிழ்நாட்டு கோயிலுக்கு வந்தேன் என்றும் மழை பெய்தால்தான் காவிரியில் தண்ணீர் என்றும் கூறிச் சென்றுள்ளார்.
தமிழ்நாட்டுத் தெய்வம் கர்நாடகத்துக்கு மழையைக் கொடுத்தாலும், தண்ணீரைக் கொடுப்பார்களா? இந்தச் சூழ்நிலையில் குறுவை சாகுபடி எந்த அளவுக்கு வெற்றிகரமாக அமையும் என்று தெரியவில்லை.
பட்ட காலிலே படும், கெட்ட குடியே கெடும் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாக, மின்பற்றாக்குறையும் விவசாயிகளுக்கு சேர்ந்து கொண்டுள்ளது. குறுவை சாகுபடிக்காக 16 மணி நேரம் மின்சாரம் விநியோகம் செய்யப்படும் என்று துணை முதல்வர் மு.க. ஸ்டாலின் சட்டப்பேரவையில் உறுதி கூறினாலும், இதை தஞ்சை நெற்களஞ்சியப் பகுதியில் மட்டும் அமல்படுத்தினால் பயன் இல்லை.
தமிழ்நாடு முழுவதும் நெல் சாகுபடி நடைபெற்று வருகிறது. தஞ்சையைவிட அதிகமான நெல் உற்பத்தியை மற்ற மாவட்டங்கள்தான் வழங்குகின்றன. காவிரிப் பிரச்னைக்குப் பிறகு தஞ்சை, திருவாரூர், நாகை மாவட்ட விவசாயிகள் மாற்றுப்பயிர்களுக்கு மாறியதன் காரணமாக, தமிழ்நாட்டின் நெற்களஞ்சியம் என்ற பெயர் தஞ்சைக்கு இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகளுக்கு நீடிக்கும் என்பதே கேள்விக்குறியான விஷயம்.
ஆக, தமிழ்நாட்டில் அனைத்து நெல் சாகுபடியாளர்களும் பயன்பெறும் வகையில் விவசாயத்துக்கு 16 மணி நேரம் மின்சாரம் அளித்தால்தான் உணவு உற்பத்தி குறையாமல் தடுக்க முடியும்.
சராசரியைவிட குறைவாகப் பருவமழை பெய்தாலும் ஏற்கெனவே பெய்துள்ள போதுமான மழை நிலத்தடி நீராக உள்ளதால் பெரும் பாதிப்பு ஏற்படாது என்ற கருத்தை வேளாண் வல்லுநர்கள் முன்வைக்கின்றனர்.
இது உண்மையாக இருந்தாலும்கூட, மின்சாரம் இருந்தால்தான் நீலத்தடி நீர் மற்றும் கிணற்றுப் பாசனத்துக்கு வழியுண்டு. குறிப்பாக தொண்டைமண்டலப் பகுதியில் கிணற்று நீரை நம்பித்தான் விவசாயம் செய்யப்படுகிறது. அவர்களுக்கு போதுமான நேரம் மின்சாரம் இல்லாவிட்டால், நிலத்தடி நீரையும் பயன்படுத்த இயலாத சூழ்நிலை உருவாகும்.
பருவமழை குறையும் என்று தெரிந்த பிறகு, யார் யார் என்னென்ன பயிர்களை சில மாதம் கழித்து சாகுபடி செய்யலாம், எந்த மாவட்டத்தில் நிலத்தடி நீர் அதிகம் உள்ளது என்பதை விவசாயிகளுக்கு வெளிப்படையாகத் தெரிவித்து அவர்களுக்கு வழிகாட்ட வேண்டிய பொறுப்பு தமிழக அரசுக்கு உள்ளது.
மேலும், பருவமழை குறைகிறது என்று தெரிந்தவுடன் அரிசி, பருப்பை பதுக்கும் வியாபாரத் தந்திரங்கள் எல்லா இடங்களிலும் நடக்கும். பதுக்கும் நபர்களை அடையாளம் காண்பதும், அவற்றைப் பறிமுதல் செய்வதும்தான் அத்தியாவசிய உணவுப் பொருள்களின் விலைகளைக் கட்டுக்குள் வைக்க உதவும்!
இந்த ஆண்டுப் பருவமழை சராசரி அளவைவிடக் குறைவாகப் பெய்வதால் அதிகம் பாதிக்கப்படக்கூடியவை இந்தியாவின் வடமேற்கு மத்திய மாநிலங்கள்தான். தமிழ்நாட்டில் சராசரியைவிட 23 சதவீதம் குறைவாகப் பருவமழை பெய்யக்கூடும் என்றும் கணித்துள்ளனர்.
பருவமழை குறைந்தால், விளைச்சல் குறையும்; விவசாயிகள் வீட்டு அடுப்பில் பூனை உறங்கும்; பதுக்கல் அதிகரிக்கும்; உணவுப் பொருள் விலை உயரும்; பதுக்கல்காரர்கள் வீட்டில் வெளிச்சம் பெருகும்; மக்கள் தவிப்பார்கள்; அரசியல்வாதிகள் குதிப்பார்கள்.
இதேபோன்று, 2002-ம் ஆண்டில் தென்மேற்குப் பருவ மழையில் தேசிய அளவில் 19 சதவீதம் குறைந்தபோது, இந்தியாவில் மூன்றில் ஒரு பங்கு பரப்பளவுக்கு வறட்சி ஏற்பட்டது. உணவு உற்பத்தி 7 சதவீதம் குறைந்தது.
பருவமழை குறைந்து நீர்ப்பாசனம் பாதிக்கப்படும் என்றால், பொதுவாக பாதிக்கப்படுவது ஜூன், ஜூலை, ஆகஸ்ட் மாதங்களில் சாகுபடி செய்யப்படும் நெல் பயிர்தான்.
தமிழ்நாட்டில் வழக்கமாக ஜூன் 12-ம் தேதி திறக்கப்பட வேண்டிய மேட்டூர் அணை திறக்கப்படவில்லை. அணையில் போதுமான நீர் இல்லை. கர்நாடக முதல்வர் எடியூரப்பா, மழை வேண்டித்தான் தமிழ்நாட்டு கோயிலுக்கு வந்தேன் என்றும் மழை பெய்தால்தான் காவிரியில் தண்ணீர் என்றும் கூறிச் சென்றுள்ளார்.
தமிழ்நாட்டுத் தெய்வம் கர்நாடகத்துக்கு மழையைக் கொடுத்தாலும், தண்ணீரைக் கொடுப்பார்களா? இந்தச் சூழ்நிலையில் குறுவை சாகுபடி எந்த அளவுக்கு வெற்றிகரமாக அமையும் என்று தெரியவில்லை.
பட்ட காலிலே படும், கெட்ட குடியே கெடும் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டாக, மின்பற்றாக்குறையும் விவசாயிகளுக்கு சேர்ந்து கொண்டுள்ளது. குறுவை சாகுபடிக்காக 16 மணி நேரம் மின்சாரம் விநியோகம் செய்யப்படும் என்று துணை முதல்வர் மு.க. ஸ்டாலின் சட்டப்பேரவையில் உறுதி கூறினாலும், இதை தஞ்சை நெற்களஞ்சியப் பகுதியில் மட்டும் அமல்படுத்தினால் பயன் இல்லை.
தமிழ்நாடு முழுவதும் நெல் சாகுபடி நடைபெற்று வருகிறது. தஞ்சையைவிட அதிகமான நெல் உற்பத்தியை மற்ற மாவட்டங்கள்தான் வழங்குகின்றன. காவிரிப் பிரச்னைக்குப் பிறகு தஞ்சை, திருவாரூர், நாகை மாவட்ட விவசாயிகள் மாற்றுப்பயிர்களுக்கு மாறியதன் காரணமாக, தமிழ்நாட்டின் நெற்களஞ்சியம் என்ற பெயர் தஞ்சைக்கு இன்னும் எத்தனை ஆண்டுகளுக்கு நீடிக்கும் என்பதே கேள்விக்குறியான விஷயம்.
ஆக, தமிழ்நாட்டில் அனைத்து நெல் சாகுபடியாளர்களும் பயன்பெறும் வகையில் விவசாயத்துக்கு 16 மணி நேரம் மின்சாரம் அளித்தால்தான் உணவு உற்பத்தி குறையாமல் தடுக்க முடியும்.
சராசரியைவிட குறைவாகப் பருவமழை பெய்தாலும் ஏற்கெனவே பெய்துள்ள போதுமான மழை நிலத்தடி நீராக உள்ளதால் பெரும் பாதிப்பு ஏற்படாது என்ற கருத்தை வேளாண் வல்லுநர்கள் முன்வைக்கின்றனர்.
இது உண்மையாக இருந்தாலும்கூட, மின்சாரம் இருந்தால்தான் நீலத்தடி நீர் மற்றும் கிணற்றுப் பாசனத்துக்கு வழியுண்டு. குறிப்பாக தொண்டைமண்டலப் பகுதியில் கிணற்று நீரை நம்பித்தான் விவசாயம் செய்யப்படுகிறது. அவர்களுக்கு போதுமான நேரம் மின்சாரம் இல்லாவிட்டால், நிலத்தடி நீரையும் பயன்படுத்த இயலாத சூழ்நிலை உருவாகும்.
பருவமழை குறையும் என்று தெரிந்த பிறகு, யார் யார் என்னென்ன பயிர்களை சில மாதம் கழித்து சாகுபடி செய்யலாம், எந்த மாவட்டத்தில் நிலத்தடி நீர் அதிகம் உள்ளது என்பதை விவசாயிகளுக்கு வெளிப்படையாகத் தெரிவித்து அவர்களுக்கு வழிகாட்ட வேண்டிய பொறுப்பு தமிழக அரசுக்கு உள்ளது.
மேலும், பருவமழை குறைகிறது என்று தெரிந்தவுடன் அரிசி, பருப்பை பதுக்கும் வியாபாரத் தந்திரங்கள் எல்லா இடங்களிலும் நடக்கும். பதுக்கும் நபர்களை அடையாளம் காண்பதும், அவற்றைப் பறிமுதல் செய்வதும்தான் அத்தியாவசிய உணவுப் பொருள்களின் விலைகளைக் கட்டுக்குள் வைக்க உதவும்!
Friday, June 26, 2009
மைக்கேல் ஜாக்சன்: ஓர் இசையின் வரலாறு!
உலக ரசிகர்களையே தனது பாப் இசையாலும், நளினமான நடன அசைவுகளாலும் மயங்கவைத்த பிரபல பாப் இசை பாடகர் மைக்கேல் ஜாக்சன் இன்று அதிகாலை மாரடைப்பால் மரணம் அடைந்தார். ஜாக்சனின் மறைவுச் செய்தி, உலகமெங்கும் உள்ள அவரது ரசிகர்கள் மத்தியில் சோக கீதமாய் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது.
கடந்த 1958 ஆண்டு ஆகஸ்ட் 29ம் தேதி இண்டியானா நகரில் ஜோசப் வால்டர் - கேத்ரின் எஸ்தர் என்ற ஏழை தம்பதியின் 7வது மகனாக பிறந்த பிறந்தார் மைக்கேல் ஜாக்சன். அந்த குடும்பத்தில் மொத்தம் 9 குழந்தைகள். வறுமையின் பிடியில் சிக்கி தவித்த நிலையிலும், இளம் வயதிலேயே இசையின் மீதும், நடனம் மீதும் அதிக நாட்டம் கொண்டிருந்தார் ஜாக்சன்.
பாடல் எழுதுவது, அதற்கு இசையமைப்பது, பாடலுக்கு ஏற்றாற் போல் நடனம் ஆடுவது, இடை இடையே கொஞ்சம் நவரச நடிப்பு என அனைத்து திறமையையும் கலந்து 'பாப்' என்ற புதிய உலகை அவர் படைத்தார்.
11வது வயதிலேயே தனது சகோதரர்களுடன் இணைந்து அவர் நடத்திய, 'தி ஜாக்சன் 5' என்ற இசை நிகழ்ச்சி, பாப் பிரியர்களை பரவசப்படுத்தியது. இதற்கு கிடைத்த ஏகோபித்த வரவேற்பை பார்த்து அதை ஆல்பமாகவும் வெளியிட்டார் ஜாக்சன்.
இதை தொடர்ந்து வெளியான 'ஐ வாண்ட் யூ பேக்' என்ற இசை ஆல்பமும் ரசிகர்கள் மத்தியில் பெருத்த வரவேற்பை பெற்று, ஒட்டு மொத்த உலமும் ஜாக்சனை திரும்பி பார்க்க ஆரம்பித்தது. அதன் பிறகு ஜாக்சனின் இசைப்பயணம் வெற்றிக்கரமாக பயணிக்க தொடங்கியது.
இசையுலகில் கடந்த 1971 முதல் தனி ஆவர்த்தனம் செய்ய ஆரம்பித்த ஜாக்சன், தனது நிகழ்ச்சிகளை ஆல்பங்களாகவும் வெளியிட்டு வந்தார். இது உலகம் முழுவதும் லட்சக்கணக்கான ரசிகர்களையும் அவருக்கு பெற்றுத் தந்தது.
1972ல் 'காட் டு தி தேர்', 1979ல் 'ஆப் தி வால்', 1982ல் 'திரில்லர்', 1987ல் 'பேட்', 1991ல் 'டேஞ்சரஸ்' மற்றும் 1995ல் 'ஹிஸ்டரி' போன்ற ஆல்பங்கள் உலகளவில் விற்பனையில் சக்கப்போடு போட்டன.
1980களில் பாப் உலகின் முடிசூடா மன்னனாக திகழ்ந்த நிலையில், மேற்கத்திய கலாச்சாரங்களை பிரதிபலிக்கும் எம்.டி.வி. தனது ஒளிபரப்பை துவக்கியது. அந்த டிவியில் ஜாக்சன் நடத்திய 'பீட் இட்', 'பில்லி ஜூன்' மற்றும் 'திரில்லர்' போன்ற இசை நிகழ்ச்சிகள், அவரது புகழை உலகம் முழுவதும் பரப்பியதோடு, அந்த டிவியையும் குறுகிய காலத்தில் பிரபலப்படுத்தியது.
தொடர் வெற்றிகள் காரணமாக, 75 கோடி ஆல்பங்கள், 13 கிராமி விருதுகள் பெற்று, ஈடு இணையற்ற பாப் பாடகராக கின்னஸ் புத்தகத்திலும் இடம் பெற்றார் மைக்கேல் ஜாக்சன்.
ஆனால், கடந்த 1990களின் கடைசியில் இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சரிவை சந்திக்க ஆரம்பித்தார் ஜாக்சன். பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி முறையில் பலமுறை முகத்தை மாற்றியது மற்றும் பண விவகாரம் போன்றவற்றால் பெரும் சர்ச்சைகளில் சிக்கினார். தனது பண்ணை வீட்டில் குழந்தைகளை பாலியல் பலாத்காரம் செய்ததாக எழுந்த குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் அவர் நீதிமன்ற படியேறினார். வழக்கு விவகாரங்களுக்காக தனது சொத்துக்கள், பண்ணை வீடுகள் போன்றவற்றை இழந்தார். எனினும், கடந்த 2005ம் ஆண்டு வழக்கிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார்.
மைக்கேல் ஜாக்சனின் இல்லற வாழ்க்கையும் நீண்ட காலம் இனிமையானதாக நிலைத்திருக்கவில்லை. கடந்த 1996ல் பிரஸ்லி என்ற பெண்ணை திருமணம் செய்தார். பின்னர் 1999ல் டெபோரே என்ற பெண்ணையும் மணந்தார். எனினும், மைக்கேல் ஜாக்சனில் வினோத நடவடிக்கைகள் பிடிக்காமல் இந்த இரு திருமணங்களுமே விவாகரத்தில் முடிந்தது.
மைக்கேல் ஜாக்சனுக்கு பாரிஸ் மிசேல் காதரின் என்ற மகளும், ஜோசப் ஜாக்சன் மற்றும் மைக்கேல் ஜாக்சன் -2 ஆகிய இரு மகன்களும் உள்ளனர்.
சமீபகாலமாக உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டிருந்தார் மைக்கேல் ஜாக்சன். இரு மாதங்களுக்கு முன்பு, ஜாக்சனின் உடல்நிலை கவலைக்கிடமாக இருப்பதாக வெளியான செய்தியை அறிந்து அவரது ரசிகர்கள் கண்ணீர் வடித்தனர். எனினும், உடல்நிலை குணமாகி மருத்துவமனையில் இருந்து வீடு திரும்பினார். ஜாக்சன் மீண்டும் இசை நிகழ்ச்சிகளை நடத்தவுள்ளதாகவும், அடுத்த மாதம் முதல் 2010ம் ஆண்டு வரை லண்டனில் சுமார் 50 நிகழ்ச்சிகள் நடத்த திட்டமிட்டுள்ளதாகவும் கூறப்பட்டது. இதனால் அவரது பாப் இசையுலக ரசிகர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சி நீண்டநாள் நீடிக்கவில்லை.
திடீர் மாரடைப்பு காரணமாக, நேற்று லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரிலுள்ள மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்ட மைக்கேல் ஜாக்சன், நினைவு திரும்பாமலேயே மரணத்தை தழுவினார்.
ஜாக்சனின் மரணச் செய்தி, உலகம் முழுவதும் உள்ள அவரது ரசிகர்களுக்கு பெரும் சோகத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளது.
கடந்த 1958 ஆண்டு ஆகஸ்ட் 29ம் தேதி இண்டியானா நகரில் ஜோசப் வால்டர் - கேத்ரின் எஸ்தர் என்ற ஏழை தம்பதியின் 7வது மகனாக பிறந்த பிறந்தார் மைக்கேல் ஜாக்சன். அந்த குடும்பத்தில் மொத்தம் 9 குழந்தைகள். வறுமையின் பிடியில் சிக்கி தவித்த நிலையிலும், இளம் வயதிலேயே இசையின் மீதும், நடனம் மீதும் அதிக நாட்டம் கொண்டிருந்தார் ஜாக்சன்.
பாடல் எழுதுவது, அதற்கு இசையமைப்பது, பாடலுக்கு ஏற்றாற் போல் நடனம் ஆடுவது, இடை இடையே கொஞ்சம் நவரச நடிப்பு என அனைத்து திறமையையும் கலந்து 'பாப்' என்ற புதிய உலகை அவர் படைத்தார்.
11வது வயதிலேயே தனது சகோதரர்களுடன் இணைந்து அவர் நடத்திய, 'தி ஜாக்சன் 5' என்ற இசை நிகழ்ச்சி, பாப் பிரியர்களை பரவசப்படுத்தியது. இதற்கு கிடைத்த ஏகோபித்த வரவேற்பை பார்த்து அதை ஆல்பமாகவும் வெளியிட்டார் ஜாக்சன்.
இதை தொடர்ந்து வெளியான 'ஐ வாண்ட் யூ பேக்' என்ற இசை ஆல்பமும் ரசிகர்கள் மத்தியில் பெருத்த வரவேற்பை பெற்று, ஒட்டு மொத்த உலமும் ஜாக்சனை திரும்பி பார்க்க ஆரம்பித்தது. அதன் பிறகு ஜாக்சனின் இசைப்பயணம் வெற்றிக்கரமாக பயணிக்க தொடங்கியது.
இசையுலகில் கடந்த 1971 முதல் தனி ஆவர்த்தனம் செய்ய ஆரம்பித்த ஜாக்சன், தனது நிகழ்ச்சிகளை ஆல்பங்களாகவும் வெளியிட்டு வந்தார். இது உலகம் முழுவதும் லட்சக்கணக்கான ரசிகர்களையும் அவருக்கு பெற்றுத் தந்தது.
1972ல் 'காட் டு தி தேர்', 1979ல் 'ஆப் தி வால்', 1982ல் 'திரில்லர்', 1987ல் 'பேட்', 1991ல் 'டேஞ்சரஸ்' மற்றும் 1995ல் 'ஹிஸ்டரி' போன்ற ஆல்பங்கள் உலகளவில் விற்பனையில் சக்கப்போடு போட்டன.
1980களில் பாப் உலகின் முடிசூடா மன்னனாக திகழ்ந்த நிலையில், மேற்கத்திய கலாச்சாரங்களை பிரதிபலிக்கும் எம்.டி.வி. தனது ஒளிபரப்பை துவக்கியது. அந்த டிவியில் ஜாக்சன் நடத்திய 'பீட் இட்', 'பில்லி ஜூன்' மற்றும் 'திரில்லர்' போன்ற இசை நிகழ்ச்சிகள், அவரது புகழை உலகம் முழுவதும் பரப்பியதோடு, அந்த டிவியையும் குறுகிய காலத்தில் பிரபலப்படுத்தியது.
தொடர் வெற்றிகள் காரணமாக, 75 கோடி ஆல்பங்கள், 13 கிராமி விருதுகள் பெற்று, ஈடு இணையற்ற பாப் பாடகராக கின்னஸ் புத்தகத்திலும் இடம் பெற்றார் மைக்கேல் ஜாக்சன்.
ஆனால், கடந்த 1990களின் கடைசியில் இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சரிவை சந்திக்க ஆரம்பித்தார் ஜாக்சன். பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி முறையில் பலமுறை முகத்தை மாற்றியது மற்றும் பண விவகாரம் போன்றவற்றால் பெரும் சர்ச்சைகளில் சிக்கினார். தனது பண்ணை வீட்டில் குழந்தைகளை பாலியல் பலாத்காரம் செய்ததாக எழுந்த குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில் அவர் நீதிமன்ற படியேறினார். வழக்கு விவகாரங்களுக்காக தனது சொத்துக்கள், பண்ணை வீடுகள் போன்றவற்றை இழந்தார். எனினும், கடந்த 2005ம் ஆண்டு வழக்கிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார்.
மைக்கேல் ஜாக்சனின் இல்லற வாழ்க்கையும் நீண்ட காலம் இனிமையானதாக நிலைத்திருக்கவில்லை. கடந்த 1996ல் பிரஸ்லி என்ற பெண்ணை திருமணம் செய்தார். பின்னர் 1999ல் டெபோரே என்ற பெண்ணையும் மணந்தார். எனினும், மைக்கேல் ஜாக்சனில் வினோத நடவடிக்கைகள் பிடிக்காமல் இந்த இரு திருமணங்களுமே விவாகரத்தில் முடிந்தது.
மைக்கேல் ஜாக்சனுக்கு பாரிஸ் மிசேல் காதரின் என்ற மகளும், ஜோசப் ஜாக்சன் மற்றும் மைக்கேல் ஜாக்சன் -2 ஆகிய இரு மகன்களும் உள்ளனர்.
சமீபகாலமாக உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டிருந்தார் மைக்கேல் ஜாக்சன். இரு மாதங்களுக்கு முன்பு, ஜாக்சனின் உடல்நிலை கவலைக்கிடமாக இருப்பதாக வெளியான செய்தியை அறிந்து அவரது ரசிகர்கள் கண்ணீர் வடித்தனர். எனினும், உடல்நிலை குணமாகி மருத்துவமனையில் இருந்து வீடு திரும்பினார். ஜாக்சன் மீண்டும் இசை நிகழ்ச்சிகளை நடத்தவுள்ளதாகவும், அடுத்த மாதம் முதல் 2010ம் ஆண்டு வரை லண்டனில் சுமார் 50 நிகழ்ச்சிகள் நடத்த திட்டமிட்டுள்ளதாகவும் கூறப்பட்டது. இதனால் அவரது பாப் இசையுலக ரசிகர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சி நீண்டநாள் நீடிக்கவில்லை.
திடீர் மாரடைப்பு காரணமாக, நேற்று லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் நகரிலுள்ள மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்ட மைக்கேல் ஜாக்சன், நினைவு திரும்பாமலேயே மரணத்தை தழுவினார்.
ஜாக்சனின் மரணச் செய்தி, உலகம் முழுவதும் உள்ள அவரது ரசிகர்களுக்கு பெரும் சோகத்தில் ஆழ்த்தியுள்ளது.
Wednesday, June 24, 2009
கச்சத் தீவு - அடுத்த ஊறுகாய்
தேர்தல் முடியும்வரை ‘இலங்கை படுகொலை', 'தமிழன் சாகிறான்', '5ம் கட்டப்போர்' என்றெல்லாம் ஊறுகாய் விற்ற தமிழ் அரசியலாரின் அடுத்தக்கட்ட வியாபாரம் கச்சத் தீவு என்றாகியுள்ளது. இதைப் பற்றிய வரலாற்றுப் பிண்ணனியைப் பார்ப்போம்.
இராமேஸ்வரத்திற்கும், அதனின்று வட கிழக்காக மன்னார் குடாவில் உள்ள நெடுந் தீவிற்கும் இடைப்பட்ட கடற்பகுதியில் தமிழ்நாட்டிற்கு உரித்தானதாக தொன்று தொட்டு இருந்துவந்த கச்சத் தீவை, 1974ஆம் ஆண்டு போடப்பட்ட ஒரு ஒப்பந்த்தின் வாயிலாக இலங்கைக்கு இந்தியா தாரை வார்த்துக் கொடுத்ததன் காரணமாகவும், அதன் பிறகு 1976ஆம் ஆண்டு இரு நாடுகளுக்கும் இடையே நடந்த கடிதப் போக்குவரத்தின் வாயிலாக கச்சத் தீவை ஒட்டியுள்ள கடற்பகுதியில் இரு நாடுகளும் எல்லை வரையறை செய்து கொண்ட காரணத்தினால் தமிழ்நாட்டின் மீனவர்கள் தொன்று தொட்டுப் பெற்றிருந்த மீன் பிடி உரிமை பறிபோனது. எனவே மீன் பிடி உரிமையை - அது வரலாற்று ரீதியாக தமிழக மீனவர்களின் பாரம்பரிய உரிமை என்பதால் - மீண்டும் நிலை நிறுத்த வேண்டுமெனில் இலங்கைக்குத் தாரை வார்க்கப்பட்ட கச்சத் தீவை திரும்பப் பெற வேண்டும் என்று தமிழ்நாடு (அரசியல் கட்சிகள் மட்டுமே அல்ல) நேர்மையுடன் கோரி வருகிறது.
தமிழ்நாட்டின் இந்தக் கோரிக்கையில் உள்ள நியாயத்தை இதுவரை மறுத்தவர் யாருமில்லை. கச்சத் தீவுக் கடற்பரப்பில் தமிழ்நாட்டு மீனவர்கள் அனுபவித்து வந்த மீன் பிடி உரிமை என்பது இன்றைக்கு அதனை தங்களுடைய சொத்துப் போல பாவித்துப் பரிமாறிக் கொண்ட இந்தியாவும் இலங்கையும் சுதந்திரம் பெற்ற நாடுகளாக பரிமளிப்பதற்கு முன்னரே இருந்த நீடித்த யதார்த்தமாகும். எனவே கச்சத் தீவை தாரை வார்த்ததன் மூலம் தமிழக மக்களின் வாழ்வுரிமையில் நமது நாட்டின் மத்திய அரசு அத்துமீறியுள்ளது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. தமிழக மீனவர்களைக் கலக்காமலேயே அவர்களின் மரபுரிமையை வேறொரு நாட்டிற்கு அளித்துள்ளது. இப்படி, ஒரு நாடு என்ற ரீதியில் மத்திய அரசிற்கு அப்படிப்பட்ட உரிமை உண்டென்று வாதிடுவோர் கூட, கச்சத் தீவை இழந்ததால் தமிழக மீனவர்கள் சந்தித்துவரும் அவலத்திற்கும், சிறிலங்க கடற்படையினரால் அவர்கள் கொல்லப்படுவதற்கும், துன்புறுத்தப்படுவதற்கும் அதுவே காரணமாகிறது என்பதையும் மறுக்கவில்லை.
எனவே, நமது மீனவர்கள் முழு உரிமையுடன் தங்களுடைய பாரம்பரிய கடற்பரப்பில் பாதுகாப்புடன் மீன் பிடிக்க வேண்டுமெனில், கச்சத் தீவை மீட்டால் மட்டுமே அது சாத்தியமாகும். இதனை நன்கு உணர்ந்துதான் கச்சத் தீவை மீட்க வேண்டும் என்ற குரல் தமிழகத்தில் ஓங்கி ஒலிக்கிறது. ஆனால், அதனை மீட்கும் பிரச்சனை எழுப்பப்படும் போதெல்லாம், அது தாரை வார்க்கப்பட்ட போது நீ என்ன செய்தாய் என்று தமிழ்நாட்டின் முக்கிய கட்சிகளின் தலைவர்களான கருணாநிதியும், ஜெயலலிதாவும் அறிக்கை போரில் இறங்கி அரசியல் நடத்தி திசை திருப்புவதும் வழமையாகிவிட்டது. அதுதான் இப்போதும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.
இதில் ஒரு வேடிக்கை என்னவென்றால், கச்சத் தீவை மீட்பதற்கு அனைத்துக் கட்சிக்களும் ஆதரவு அளித்தால், அப்படிப்பட்ட தீர்மானத்தை நிறைவேற்றுவேன் என்று கூறிய தமிழக முதலமைச்சர் கருணாநிதி, “பேராசை கொண்டு எல்லை மீறிச் சென்று மீன் பிடிப்பதால்தான்” பிரச்சனை ஏற்படுகிறது என்று கூறியுள்ளது வருத்தத்திலும் சிரிப்பை வரவழைக்கிறது.
மீன்கள் அதிகம் இருக்கும் பகுதிக்குச் சென்றுதான் மீன் பிடிப்பார்கள், அதுதானே இயற்கை. இதில் பேராசைக்கு என்ன இருக்கிறது? கடலிற்குச் சென்று அளவோடு மீன் பிடிக்க வேண்டு்ம் என்ற முறை ஏதேனும் உண்டோ? தமிழரின் வாழ்வு குறித்த இலக்கியங்களைப் படித்துப் புத்தகங்களாக எழுதித் தள்ளிய முதலமைச்சர் ஏன் இப்படி பேசினார் என்பது புரியவில்லை.
‘பேராசை பிடித்து எல்லையைத் தாண்டிச் சென்று’ என்று கூறுகிறாரே முதல்வர், அந்த எல்லை என்றைக்கு வந்தது? 1974இல் வந்தது. யாரைக்கேட்டுக் கொண்டு எல்லையை நிர்ணயித்தார்கள்? 1974இல் தாரை வார்த்தார்களே (தாரை வார்த்தார்கள் என்று கூறுவதைக் கூட மிகுந்த விசனத்தோடு தனது அறிக்கையில் விளக்கியுமுள்ளார் முதலமைச்சர்), யாரைக் கேட்டுக் கொண்டு செய்தது மத்திய அரசு? அதனால்தானே அந்த நடவடிக்கை தவறு என்று கூறி, ‘வருத்தம் தெரிவித்து’ தமிழக சட்டப் பேரவை தீர்மானம் நிறைவேற்றியது அன்றைய திமுக அரசு?
எனவே கச்சத் தீவை இலங்கைக்குத் தாரை வார்த்ததை எதிர்க்கும் முதலமைச்சர், அந்த ஒப்பந்த அடிப்படையில் இரு நாடுகளும் வரையறை செய்த எல்லைகளை தமிழக மீனவர்கள் மதித்து நடக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறாரா? அப்படித்தானே மாநிலங்களவையில் தமிழக உறுப்பினர் மலைச்சாமி கேட்ட கேள்விக்கு பதிலளித்த அன்றைய அயலுறவு அமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி, “சர்வதேச எல்லையை மதித்து நடக்க மீனவர்கள் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்” என்று கூறினார். அதே குரலை தமிழக முதலமைச்சரும் ஒலிக்கிறாரே!
மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை பாதிக்கும் ஒரு பிரச்சனையை அரசியலாக்குவது என்பது, அதனை அரசியல் ரீதியாக கொண்டு சென்று தீர்வைத் தேடுவது என்பதுதான் பொருளே தவிர, சராசரி அரசியலாக்கி, ஒருவர் மீது ஒருவர் குற்றம் சுமத்தித் தேர்தல் ஆதாயம் தேடுவது அல்ல. கச்சத் தீவு தமிழக மீனவர்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சனை. இதில் அரசியல் ரீதியாக அனைவரும் ஒன்று திரண்டு போராட வேண்டும். சட்டப் பேரவையிலும், நீதி மன்றங்களிலும் தமிழக மீனவர்களின் உரிமையை நிலைநாட்ட ஒன்றிணைந்து போராட வேண்டும். மாறாக, அதனை கட்சி அரசியலாக்குவது, பறிக்கப்பட்ட உரிமையை மீட்பதற்கான முயற்சிகளை மழுங்கடித்து, அதனை குழி தோண்டி புதைப்பதற்கான எண்ணத்தின் மறைமுக வெளிப்பாடேயாகும்.
அரசியல் தலைவர்களின் அறிக்கைகளை நாளும் படிக்கும் மக்கள் இதையெல்லாம் கண்டு வெட்கப்பட்டு கூனிக் குறுகி நிற்கிறார்கள்.
ஈழத்தில் சிறிலங்க அரசு திட்டமிட்டு நடத்திய இனப் படுகொலையை தடுத்து நிறுத்த முடியாமல் போனதற்கு இந்த ‘எதிரி அரசியல்’ பலவீனமே காரணம் என்பதை தமிழக மக்கள் நன்றாகவே புரிந்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். இந்த நிலையில் இதுவரை 400க்கும் அதிகமான மீனவர்களை கொன்று குவித்த சிறிலங்க கடற்படையிடம் இருந்து இதற்கு மேலாவது மீனவர்களைக் காப்பாற்ற தமிழக அரசு நினைக்குமானால், கச்சத் தீவை மீட்பதற்குரிய நேர்மையான நடவடிக்கைகளில் அது ஈடுபட வேண்டும்.
இழந்த உரிமையை மீட்டுத் தந்தால் மட்டுமே அனுபவமிக்க அரசியல் தலைவராகத் திகழும் தமிழக முதல்வருக்கு அது பெருமை சேர்க்கும்.கச்சத் தீவுப் பிரச்சனையில் இவ்வளவு தெளிவு தமிழர்களிடையே இருந்தும், சிறிலங்க அரசிற்கும், அதன் அதிபருக்கும் வெஞ்சாமரம் வீசுவதை வழமையாகக் கொண்டுள்ள நமது நாட்டின் ஒரு பாரம்பரிய ஆங்கில நாளேடு, ‘கச்சத் தீவு ஒரு முடிவாகிவிட்ட விவகாரம்’ என்று தலையங்கம் தீட்டி தனது ராஜபக்ச விசுவாசத்தைக் காட்டியுள்ளது!
அது காட்டியுள்ள விசுவாசத்தில் குறையேதுமில்லை. ஆனால் எவ்வளவு துணிச்சலுடன் அது பிரச்சனையின் தன்மையையும், ஆழத்தையும் மறைக்கிறது என்பதை பார்க்கும் போது தனது வாசகர்களின் சிந்தனையை அது எந்த அளவிற்கு மதிப்பிட்டுள்ளது என்பதைப் புலப்படுத்துகிறது. “கச்சத் தீவு என்ற அந்த பயன்றற தீவு சர்வதேச எல்லையில் சிறிலங்கப் பகுதியில் உள்ளது” என்று ஆரம்பித்து, அப்பகுதியில் தமிழக மீனவர்களுக்கு மீன் பிடி உரிமையைப் பெற்றுத் தரும் போலியான முயற்சியில் தமிழக அரசியல் கட்சிகள் ஈடுபட்டு வருவதாகக் கூறியுள்ளது! எப்படி இருக்கிறது கதை!
சர்வதேச எல்லையை வரையறை செய்வதற்கான இரண்டு ஒப்பந்தங்கள்தான் 1974லும், 1976லும் போடப்பட்டது என்று கூறுகிறது தனது தலையங்கத்தில்! முதல் ஒப்பந்தத்தில் பால்க் நீரிணையிலும், அடுத்த ஒப்பந்தத்தில் மன்னார் குடா பகுதியிலும் எல்லைகளை வரையறை செய்ய இந்த இரண்டு ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்திடப்பட்டனவாம்.அதன்படி, கச்சத் தீவில் சென்று வலைகளை காயப்போடவும், ஓய்வு எடுக்கவும், அங்குள்ள அந்தோனியார் கோயில் விழாவில் கலந்து கொள்ளவும் எந்த விதமான சட்ட ரீதியான ஆவணங்களும் இன்றி தமிழக மீனவர்களை அனுமதிக்க சிறிலங்க அந்த ஒப்பந்தங்களின்படி இரு நாடுகளும் ஒப்புக் கொண்டுள்ளதாம்.
எனவே, கச்சத் தீவுப் பகுதியில் மீன் பிடிப்பது என்பது இந்த ஒப்பந்தங்களின் படி ஒப்புக் கொள்ளப்படவில்லை என்று கூறுகிறது அந்த நாளிதழ். அதுமட்டுமல்ல, கச்சத் தீவைச் சுற்றியுள்ள கடல் பகுதியில் மட்டும் தமிழக மீனவர்கள் மீன் பிடிக்கவில்லையாம், அங்கு மீன் வளம் குறைந்துள்ளதால், அதிக அளவிற்கு மீன்கள் கிடைக்கும் சிறிலங்க கடற்பகுதிக்குச் சென்று மீன் பிடிக்கிறார்களாம். அதற்கு அவர்கள் கொடுக்கும் விலைதான் ‘சில நேரங்களில்’ சிறிலங்க கடற்படையினர் சுட்டுவிடுகின்றனராம், ‘மற்ற நேரங்களில்’ அவர்களை கடற் புலிகள் சுட்டு விடுகின்றனராம். இதனைத்தான் தமிழ்நாட்டின் கட்சிகள் அரசியல் உணர்வுகளை (?) தூண்டிவிட பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனவாம். அதற்காகத்தான் அவர்கள் கச்சத் தீவை மீட்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை எழுப்புகின்றனராம் என்று ‘மிகச் சீரிய முறையில்’ ஆராய்ந்து தலையங்கம் தீட்டியுள்ளது அந்த நாளேடு.
இது மட்டுமல்ல, தங்களுடைய பிரச்சனை கச்சத் தீவு அல்ல, சிறிலங்க கடற்பரப்பில் சென்று மீன் பிடிப்பதே என்றும், அதற்கு அனுமதி வேண்டும் என்றே தமிழக மீனவர்களே கூறுகின்றனராம்! ஆனால் அப்படிப்பட்ட உரிமையை இறையாண்மையுடைய சிறிலங்க அரசுதான் தர முடியுமா? அல்லது இறையாண்மை கொண்ட மத்திய அரசுதான் அப்படிக் கேட்க முடியுமா? என்று மிகுந்த மிகுந்த சட்ட ஞானத்துடன் கேட்டுள்ளது!
இனப் படுகொலை செய்வதற்கே இறையாண்மையை காரணம் காட்டும் அரசின் அறிவிக்கப்படாத அரசிதழாக உள்ள அந்த நாளிதழ், விடுதலைப் புலிகள் சிறிலங்க அரசால் இராணுவ ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட கசப்புணர்வின் காரணமாக தமிழ் மொழி வெறியாளர்களே இப்படிப்பட்ட குரலை எழுப்புகிறார்கள் என்று கூறுகிறது. இந்திய, சிறிலங்க நாடுகளின் பிரதமர்கள் கையெழுத்துப் போட்டு நிறைவேற்றப்பட்டு, நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதல் பெறப்பட்ட ஒரு ஒப்பந்தத்தை அவமதிப்பது என்ற பேச்சிற்கே இடமில்லை என்று சிறிலங்க சிங்கள அரசின் சார்பாக தனது குரலை ஓங்கி ஒலித்துள்ளது அந்த நாளிதழ்.
முதல் ஒப்பந்தத்தின் உண்மை என்ன?
இரு நாட்டுப் பிரதமர்களான இந்திரா காந்தியும், சிறிமாவோ பண்டார நாயகாவும் 1974ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 26ஆம் தேதியும் (இந்திரா காந்தி கையெழுத்திட்ட நாள்), அதே மாதம் 28ஆம் தேதியும் (சிறிமாவோ பண்டாரநாயகா கையெழுத்திட்ட நாள்) செய்து கொண்ட ஒப்பந்தத்தின் பிரிவு 5-ன்படி (Article 5) கச்சத் தீவிற்கு இதுவரை சென்று வந்ததைப் போல மீனவர்களும், யாத்ரிகர்களும் (அங்குள்ள அந்தோனியார் கோயிலிற்கு) எந்த பயண ஆவணங்களுமின்றி சென்று வரலாம் என்று குறிப்பட்டுள்ளதை மட்டுமே அந்த நாளிதழ் சுட்டிக் காட்டுகிறது.
ஆனால் அந்த ஒப்பந்தம் குறித்த சுருக்கத்தில் (Summary), இந்த ஒப்பந்தம் இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான வரலாற்று அடிப்படையிலான நீர் எல்லைகளைச் சம தூர அடிப்படையில் வரையறை செய்துகொள்கிறது. ஆயினும், இரு தரப்பினரதும் பாரம்பரிய மீன் பிடி உரிமைகளை பாதுகாக்கிறது என்று தெளிவாக குறிப்பிடுகிறது. எப்படி இந்திய - சிறிலங்க கடற்பரப்பில் இரு நாட்டுக் கப்பல்களும் சென்று வந்த பாரம்பரிய போக்குவரத்து காப்பாற்றப்படும் என ஒப்பந்ததின் பிரிவு 6 கூறுகிறதோ, அதே அடிப்படையில்தான் பாரம்பரிய மீன் பிடி உரிமையும் பாதுகாக்கப்படும் என்று 1974 ஒப்பந்தத்தில் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. எனவே, மீன் பிடி உரிமை 1974 ஒப்பந்தத்திற்குப் பிறகும் இருந்தது நிரூபிக்கப்படுகிறது.
கச்சத் தீவு ஒப்பந்தத்திற்குப் பிறகும் அதனை ஒட்டிய கடற்பகுதியில் தமிழக மீனவர்களுக்கு மீன் பிடி உரிமை இருந்ததை, அது தொடர்பாக நாடாளுமன்றத்தில் (மக்களவையில்) நடந்த விவாதத்திற்குப் பதிலளித்த அன்றைய அயலுறவு அமைச்சர் சுவரன் சிங் உறுதிபடுத்தியுள்ளார். எனவே இந்தியாவும், சிறிலங்காவும் எல்லை வரையறை செய்துகொண்டதனால் கச்சத் தீவுப் பகுதியில் மீன் பிடி உரிமையை நமது மீனவர்கள் இழந்துவிட்டனர் என்று கூறுவது அப்பட்டமான அயோக்கியத்தனமாகும்.
கச்சத் தீவு யார் எல்லைக்குள்? எப்படி வந்தது?
அது மட்டுமல்ல, இந்தியா - இலங்கை இடையிலான கடற்பகுதி சம தூர அளவு (Equal distance from the coast lines) என்ற அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுவதிலும் பிழை உள்ளது. இதனை அப்பொழுது இந்திய அரசின் சர்வதேச ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் சட்டங்கள் துறையின் இயக்குனராக இருந்த எஸ்.பி. ஜகோட்டா இவ்வாறு கூறியுள்ளார்: According to SP Jagota, then Director of the Legal and Treaties Division, “the boundary line between India and Sri Lanka followed the median line except as adjusted in the Palk Bay in relation to the settlement on the question of the Island of Kachchativu”
அதாவது, இரு நாடுகளின் கரைக்கு இடையிலான சம தூர அடிப்படையில்தான் கடல் எல்லை வகுக்கப்பட்டது, ஆனால் கச்சத் தீவுப் பகுதியில் மட்டும் அதனை அந்த சம தூர அளவு பின்பற்றப்படாமல் அதனை இலங்கை கடற்பகுதிக்குள் வருமாறு எல்லை வகுக்குப்பட்டது என்கிறார். இது அப்பகுதியின் இன்றைய சர்வதேச எல்லைக் கோட்டு வரைப் படத்தை பார்த்தாலே வளைத்து வரையப்பட்டது தெரியும். எனவே எல்லை வகுத்ததனால் கச்சத் தீவுப் பகுதி இலங்கைக்கு உரியதாகிவிட்டது என்று ஆங்கிலத்தில் கதை விட்டால் அது உண்மையாகிவிடாது.
ஆனால் 1976ஆம் ஆண்டில் இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் நடந்த கடிதப் பறிமாற்றத்தில் சிறிலங்காவின் கடல் எல்லைப் பகுதியிலும், வரலாற்று ரீதியான நீர்ப் பகுதிகளிலும், அதன் தனித்த ஆளுமைக்குட்பட்ட பொருளாதார மண்டலங்களிலும் (Exclusive Economic Zone) இந்தியாவின் மீனவர்களோ அல்லது மீன் பிடி படகுகளோ செல்வதில்லை என்று ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. இதனை 2006ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 22ஆம் தேதி தமிழகத்தைச் சேர்ந்த மக்களவை உறுப்பினர் எம். அப்பாதுரை கேட்ட கேள்விக்கு பதிலளிக்கையில் பிரதமரின் சார்பில் பதிலளித்த அயலுறவு இணை அமைச்சர் இ. அகமது தெரிவித்துள்ளார்.
ஆக கடிதப் பறிமாற்றத்தின் மூலம் தமிழக மீனவர்களின் பாரம்பரிய மீன் பிடி உரிமை இந்திய அரசால் தாரை வார்க்கப்பட்டுவிட்டது. இப்படி உரிமை பறிக்கப்பட்ட விவரமே தெரியாமல்தான் தமிழ்நாட்டு அரசியல் தலைவர்கள் தங்களுக்குள் அடித்துக் கொண்டிருந்தனர் என்பது வேறு கதை. ஆக, இந்திய அரசு (அவசர நிலை காலத்தில்) தாரை வார்த்த உரிமையின் காரணமாக தாங்கள் தொன்று தொட்டு அனுபவித்துவந்த வாழ்வாதாரத்தை, மீன் பிடி உரிமையை தமிழக மீனவர்கள் இழந்துள்ளனர் என்பது ஐயத்திடகிடமின்றி நிரூபனமாகிறது.
கச்சத் தீவை சுற்றியுள்ள கடற்பகுதியில் மீன் பிடிக்க உரிமை இல்லாத போது அங்கு சென்று வலைகளை காயப்போட என்ன அவசியம் உள்ளது? அங்கு செல்வது என்று எத்தனித்தாலே அது எல்லையை கடப்பதாக ஆகிவிடுமே? எல்லையை மதித்து நடக்க வேண்டும் என்றுதானே பிரணாப் முகர்ஜியும், தற்பொழுது தமிழக முதல்வரும் நமது மீனவர்களை வற்புறுத்துகிறார்கள்? எனவே, தமிழக மீனவர்களின் பாரம்பரிய மீன் பிடி உரிமை அங்கு நிலை நாட்டப்பட வேண்டுமெனில் கச்சத் தீவை மீட்பதே ஒரே வழி. இரு நாடுகளும் ஒப்பந்தம் போட்டுக் கொண்ட காரணத்தினாலேயே அதற்கு எந்தப் புனிதமும் வந்துவிடாது என்பதை இதுநாள்வரை முறிந்து போன எத்தனையோ சர்வதேச ஒப்பந்தங்களை உதாரணமாகக் காட்ட முடியும்.
பெருபாரி பரிமாற்றத்தில் நீதிமன்றம் தலையிட்டதே!
இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான சர்வதேச ஒப்பந்தத்தை இறையாண்மை உள்ள எந்த நாடும் அவமதிக்கக் கூடாது என்று கூறும் பத்திரிக்கை தர்மம், மேற்கு வங்க மாநிலத்தின் கடற்பரப்பில் உள்ள பெருபாரித் தீவை அம்மாநில அரசின் ஒப்பதலின்றி வங்கதேசத்திற்கு இந்தியா அளித்த ஒப்பந்தத்தை எதிர்த்து மேற்கு வங்க அரசு உச்ச நீதி மன்றத்தை நாடியதையும், சாதகமான தீர்ப்பைப் பெற்றதையும் மறந்தது ஏனோ?
கச்சத் தீவை இலங்கைக்கு தாரை வார்த்ததில் அரசமைப்பு நெறிகளை இந்திய (இந்திரா காந்தி) அரசு காற்றில் பறக்க விட்ட சட்ட விவரங்களையெல்லாம் யாரும் மறந்துவிடவில்லை. நமது நாட்டிற்குச் சொந்தமான ஒரு நிலப் பகுதியை வேறொரு நாட்டிற்குத் தரவேண்டுமெனில் அது தொடர்பான (எல்லை மறுவரையறை செய்யும்) சட்டத் திருத்தத்தை நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்ற வேண்டும். ஆனால் கச்சத் தீவு இலங்கைக்கு வழங்கப்பட்டதில் அப்படிப்பட்ட வழிமுறை கையாளப்படவில்லை. கச்சத் தீவு இந்தியாவிற்கு (தமிழ்நாட்டிற்கு, அதுவும் குறிப்பாக சேது நாட்டு கடல் எல்லைக்குட்பட்டது என்பதற்கான ஆவணங்கள் இன்றளவும் டெல்லியிடம் உள்ள நிலையில்) சொந்தமானது என்பது ஐயத்திற்கிடமற்ற உண்மையாக இருப்பினும், அது தகராறுக்கு உட்பட்ட பகுதி (disputed territory) என்ற நிலையை டெல்லி எடுத்து, அதனடிப்படையில் அந்நிய நாட்டுடன் நல்லுறவு பேண தாரை வார்த்ததாகக் கூறியுள்ளது. இதெல்லாம் இன்றளவும் உயிரோடிருக்கும் விவரங்கள்தான். இதையெல்லாம் நீதி மன்றத்தில் நிரூபிக்க முடியும். அப்பொழுது தெரியும் இந்திய - இலங்கை கச்சத்தீவு ஒப்பந்தத்தின் புனிதம்.
எனவேதான், கச்சத் தீவை இலங்கைக்கு தாரை வார்த்தது செல்லாது என்று அறிவிக்கக் கோரி இந்திய அரசமைப்புப் பிரிவு 32இன் கீழ் உச்ச நீதி மன்றத்தில் அ.இ.அ.தி.மு.க. பொதுச் செயலர் ஜெயலலிதா வழக்குத் தொடர்ந்துள்ளார். கச்சத் தீவை மீட்க சட்ட ரீதியான சரியான அணுகுமுறை இதுவேயாகும். எனவே கச்சத் தீவு என்பது ‘முடிந்துவிட்ட விவகாரம்’ என்று யாரும் இதற்கு மேலாவது தமிழனுக்கு காது குத்துவதை நிறுத்திக் கொள்ளட்டும்.
இராமேஸ்வரத்திற்கும், அதனின்று வட கிழக்காக மன்னார் குடாவில் உள்ள நெடுந் தீவிற்கும் இடைப்பட்ட கடற்பகுதியில் தமிழ்நாட்டிற்கு உரித்தானதாக தொன்று தொட்டு இருந்துவந்த கச்சத் தீவை, 1974ஆம் ஆண்டு போடப்பட்ட ஒரு ஒப்பந்த்தின் வாயிலாக இலங்கைக்கு இந்தியா தாரை வார்த்துக் கொடுத்ததன் காரணமாகவும், அதன் பிறகு 1976ஆம் ஆண்டு இரு நாடுகளுக்கும் இடையே நடந்த கடிதப் போக்குவரத்தின் வாயிலாக கச்சத் தீவை ஒட்டியுள்ள கடற்பகுதியில் இரு நாடுகளும் எல்லை வரையறை செய்து கொண்ட காரணத்தினால் தமிழ்நாட்டின் மீனவர்கள் தொன்று தொட்டுப் பெற்றிருந்த மீன் பிடி உரிமை பறிபோனது. எனவே மீன் பிடி உரிமையை - அது வரலாற்று ரீதியாக தமிழக மீனவர்களின் பாரம்பரிய உரிமை என்பதால் - மீண்டும் நிலை நிறுத்த வேண்டுமெனில் இலங்கைக்குத் தாரை வார்க்கப்பட்ட கச்சத் தீவை திரும்பப் பெற வேண்டும் என்று தமிழ்நாடு (அரசியல் கட்சிகள் மட்டுமே அல்ல) நேர்மையுடன் கோரி வருகிறது.
தமிழ்நாட்டின் இந்தக் கோரிக்கையில் உள்ள நியாயத்தை இதுவரை மறுத்தவர் யாருமில்லை. கச்சத் தீவுக் கடற்பரப்பில் தமிழ்நாட்டு மீனவர்கள் அனுபவித்து வந்த மீன் பிடி உரிமை என்பது இன்றைக்கு அதனை தங்களுடைய சொத்துப் போல பாவித்துப் பரிமாறிக் கொண்ட இந்தியாவும் இலங்கையும் சுதந்திரம் பெற்ற நாடுகளாக பரிமளிப்பதற்கு முன்னரே இருந்த நீடித்த யதார்த்தமாகும். எனவே கச்சத் தீவை தாரை வார்த்ததன் மூலம் தமிழக மக்களின் வாழ்வுரிமையில் நமது நாட்டின் மத்திய அரசு அத்துமீறியுள்ளது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. தமிழக மீனவர்களைக் கலக்காமலேயே அவர்களின் மரபுரிமையை வேறொரு நாட்டிற்கு அளித்துள்ளது. இப்படி, ஒரு நாடு என்ற ரீதியில் மத்திய அரசிற்கு அப்படிப்பட்ட உரிமை உண்டென்று வாதிடுவோர் கூட, கச்சத் தீவை இழந்ததால் தமிழக மீனவர்கள் சந்தித்துவரும் அவலத்திற்கும், சிறிலங்க கடற்படையினரால் அவர்கள் கொல்லப்படுவதற்கும், துன்புறுத்தப்படுவதற்கும் அதுவே காரணமாகிறது என்பதையும் மறுக்கவில்லை.
எனவே, நமது மீனவர்கள் முழு உரிமையுடன் தங்களுடைய பாரம்பரிய கடற்பரப்பில் பாதுகாப்புடன் மீன் பிடிக்க வேண்டுமெனில், கச்சத் தீவை மீட்டால் மட்டுமே அது சாத்தியமாகும். இதனை நன்கு உணர்ந்துதான் கச்சத் தீவை மீட்க வேண்டும் என்ற குரல் தமிழகத்தில் ஓங்கி ஒலிக்கிறது. ஆனால், அதனை மீட்கும் பிரச்சனை எழுப்பப்படும் போதெல்லாம், அது தாரை வார்க்கப்பட்ட போது நீ என்ன செய்தாய் என்று தமிழ்நாட்டின் முக்கிய கட்சிகளின் தலைவர்களான கருணாநிதியும், ஜெயலலிதாவும் அறிக்கை போரில் இறங்கி அரசியல் நடத்தி திசை திருப்புவதும் வழமையாகிவிட்டது. அதுதான் இப்போதும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.
இதில் ஒரு வேடிக்கை என்னவென்றால், கச்சத் தீவை மீட்பதற்கு அனைத்துக் கட்சிக்களும் ஆதரவு அளித்தால், அப்படிப்பட்ட தீர்மானத்தை நிறைவேற்றுவேன் என்று கூறிய தமிழக முதலமைச்சர் கருணாநிதி, “பேராசை கொண்டு எல்லை மீறிச் சென்று மீன் பிடிப்பதால்தான்” பிரச்சனை ஏற்படுகிறது என்று கூறியுள்ளது வருத்தத்திலும் சிரிப்பை வரவழைக்கிறது.
மீன்கள் அதிகம் இருக்கும் பகுதிக்குச் சென்றுதான் மீன் பிடிப்பார்கள், அதுதானே இயற்கை. இதில் பேராசைக்கு என்ன இருக்கிறது? கடலிற்குச் சென்று அளவோடு மீன் பிடிக்க வேண்டு்ம் என்ற முறை ஏதேனும் உண்டோ? தமிழரின் வாழ்வு குறித்த இலக்கியங்களைப் படித்துப் புத்தகங்களாக எழுதித் தள்ளிய முதலமைச்சர் ஏன் இப்படி பேசினார் என்பது புரியவில்லை.
‘பேராசை பிடித்து எல்லையைத் தாண்டிச் சென்று’ என்று கூறுகிறாரே முதல்வர், அந்த எல்லை என்றைக்கு வந்தது? 1974இல் வந்தது. யாரைக்கேட்டுக் கொண்டு எல்லையை நிர்ணயித்தார்கள்? 1974இல் தாரை வார்த்தார்களே (தாரை வார்த்தார்கள் என்று கூறுவதைக் கூட மிகுந்த விசனத்தோடு தனது அறிக்கையில் விளக்கியுமுள்ளார் முதலமைச்சர்), யாரைக் கேட்டுக் கொண்டு செய்தது மத்திய அரசு? அதனால்தானே அந்த நடவடிக்கை தவறு என்று கூறி, ‘வருத்தம் தெரிவித்து’ தமிழக சட்டப் பேரவை தீர்மானம் நிறைவேற்றியது அன்றைய திமுக அரசு?
எனவே கச்சத் தீவை இலங்கைக்குத் தாரை வார்த்ததை எதிர்க்கும் முதலமைச்சர், அந்த ஒப்பந்த அடிப்படையில் இரு நாடுகளும் வரையறை செய்த எல்லைகளை தமிழக மீனவர்கள் மதித்து நடக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறாரா? அப்படித்தானே மாநிலங்களவையில் தமிழக உறுப்பினர் மலைச்சாமி கேட்ட கேள்விக்கு பதிலளித்த அன்றைய அயலுறவு அமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி, “சர்வதேச எல்லையை மதித்து நடக்க மீனவர்கள் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்” என்று கூறினார். அதே குரலை தமிழக முதலமைச்சரும் ஒலிக்கிறாரே!
மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை பாதிக்கும் ஒரு பிரச்சனையை அரசியலாக்குவது என்பது, அதனை அரசியல் ரீதியாக கொண்டு சென்று தீர்வைத் தேடுவது என்பதுதான் பொருளே தவிர, சராசரி அரசியலாக்கி, ஒருவர் மீது ஒருவர் குற்றம் சுமத்தித் தேர்தல் ஆதாயம் தேடுவது அல்ல. கச்சத் தீவு தமிழக மீனவர்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சனை. இதில் அரசியல் ரீதியாக அனைவரும் ஒன்று திரண்டு போராட வேண்டும். சட்டப் பேரவையிலும், நீதி மன்றங்களிலும் தமிழக மீனவர்களின் உரிமையை நிலைநாட்ட ஒன்றிணைந்து போராட வேண்டும். மாறாக, அதனை கட்சி அரசியலாக்குவது, பறிக்கப்பட்ட உரிமையை மீட்பதற்கான முயற்சிகளை மழுங்கடித்து, அதனை குழி தோண்டி புதைப்பதற்கான எண்ணத்தின் மறைமுக வெளிப்பாடேயாகும்.
அரசியல் தலைவர்களின் அறிக்கைகளை நாளும் படிக்கும் மக்கள் இதையெல்லாம் கண்டு வெட்கப்பட்டு கூனிக் குறுகி நிற்கிறார்கள்.
ஈழத்தில் சிறிலங்க அரசு திட்டமிட்டு நடத்திய இனப் படுகொலையை தடுத்து நிறுத்த முடியாமல் போனதற்கு இந்த ‘எதிரி அரசியல்’ பலவீனமே காரணம் என்பதை தமிழக மக்கள் நன்றாகவே புரிந்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். இந்த நிலையில் இதுவரை 400க்கும் அதிகமான மீனவர்களை கொன்று குவித்த சிறிலங்க கடற்படையிடம் இருந்து இதற்கு மேலாவது மீனவர்களைக் காப்பாற்ற தமிழக அரசு நினைக்குமானால், கச்சத் தீவை மீட்பதற்குரிய நேர்மையான நடவடிக்கைகளில் அது ஈடுபட வேண்டும்.
இழந்த உரிமையை மீட்டுத் தந்தால் மட்டுமே அனுபவமிக்க அரசியல் தலைவராகத் திகழும் தமிழக முதல்வருக்கு அது பெருமை சேர்க்கும்.கச்சத் தீவுப் பிரச்சனையில் இவ்வளவு தெளிவு தமிழர்களிடையே இருந்தும், சிறிலங்க அரசிற்கும், அதன் அதிபருக்கும் வெஞ்சாமரம் வீசுவதை வழமையாகக் கொண்டுள்ள நமது நாட்டின் ஒரு பாரம்பரிய ஆங்கில நாளேடு, ‘கச்சத் தீவு ஒரு முடிவாகிவிட்ட விவகாரம்’ என்று தலையங்கம் தீட்டி தனது ராஜபக்ச விசுவாசத்தைக் காட்டியுள்ளது!
அது காட்டியுள்ள விசுவாசத்தில் குறையேதுமில்லை. ஆனால் எவ்வளவு துணிச்சலுடன் அது பிரச்சனையின் தன்மையையும், ஆழத்தையும் மறைக்கிறது என்பதை பார்க்கும் போது தனது வாசகர்களின் சிந்தனையை அது எந்த அளவிற்கு மதிப்பிட்டுள்ளது என்பதைப் புலப்படுத்துகிறது. “கச்சத் தீவு என்ற அந்த பயன்றற தீவு சர்வதேச எல்லையில் சிறிலங்கப் பகுதியில் உள்ளது” என்று ஆரம்பித்து, அப்பகுதியில் தமிழக மீனவர்களுக்கு மீன் பிடி உரிமையைப் பெற்றுத் தரும் போலியான முயற்சியில் தமிழக அரசியல் கட்சிகள் ஈடுபட்டு வருவதாகக் கூறியுள்ளது! எப்படி இருக்கிறது கதை!
சர்வதேச எல்லையை வரையறை செய்வதற்கான இரண்டு ஒப்பந்தங்கள்தான் 1974லும், 1976லும் போடப்பட்டது என்று கூறுகிறது தனது தலையங்கத்தில்! முதல் ஒப்பந்தத்தில் பால்க் நீரிணையிலும், அடுத்த ஒப்பந்தத்தில் மன்னார் குடா பகுதியிலும் எல்லைகளை வரையறை செய்ய இந்த இரண்டு ஒப்பந்தங்கள் கையெழுத்திடப்பட்டனவாம்.அதன்படி, கச்சத் தீவில் சென்று வலைகளை காயப்போடவும், ஓய்வு எடுக்கவும், அங்குள்ள அந்தோனியார் கோயில் விழாவில் கலந்து கொள்ளவும் எந்த விதமான சட்ட ரீதியான ஆவணங்களும் இன்றி தமிழக மீனவர்களை அனுமதிக்க சிறிலங்க அந்த ஒப்பந்தங்களின்படி இரு நாடுகளும் ஒப்புக் கொண்டுள்ளதாம்.
எனவே, கச்சத் தீவுப் பகுதியில் மீன் பிடிப்பது என்பது இந்த ஒப்பந்தங்களின் படி ஒப்புக் கொள்ளப்படவில்லை என்று கூறுகிறது அந்த நாளிதழ். அதுமட்டுமல்ல, கச்சத் தீவைச் சுற்றியுள்ள கடல் பகுதியில் மட்டும் தமிழக மீனவர்கள் மீன் பிடிக்கவில்லையாம், அங்கு மீன் வளம் குறைந்துள்ளதால், அதிக அளவிற்கு மீன்கள் கிடைக்கும் சிறிலங்க கடற்பகுதிக்குச் சென்று மீன் பிடிக்கிறார்களாம். அதற்கு அவர்கள் கொடுக்கும் விலைதான் ‘சில நேரங்களில்’ சிறிலங்க கடற்படையினர் சுட்டுவிடுகின்றனராம், ‘மற்ற நேரங்களில்’ அவர்களை கடற் புலிகள் சுட்டு விடுகின்றனராம். இதனைத்தான் தமிழ்நாட்டின் கட்சிகள் அரசியல் உணர்வுகளை (?) தூண்டிவிட பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனவாம். அதற்காகத்தான் அவர்கள் கச்சத் தீவை மீட்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை எழுப்புகின்றனராம் என்று ‘மிகச் சீரிய முறையில்’ ஆராய்ந்து தலையங்கம் தீட்டியுள்ளது அந்த நாளேடு.
இது மட்டுமல்ல, தங்களுடைய பிரச்சனை கச்சத் தீவு அல்ல, சிறிலங்க கடற்பரப்பில் சென்று மீன் பிடிப்பதே என்றும், அதற்கு அனுமதி வேண்டும் என்றே தமிழக மீனவர்களே கூறுகின்றனராம்! ஆனால் அப்படிப்பட்ட உரிமையை இறையாண்மையுடைய சிறிலங்க அரசுதான் தர முடியுமா? அல்லது இறையாண்மை கொண்ட மத்திய அரசுதான் அப்படிக் கேட்க முடியுமா? என்று மிகுந்த மிகுந்த சட்ட ஞானத்துடன் கேட்டுள்ளது!
இனப் படுகொலை செய்வதற்கே இறையாண்மையை காரணம் காட்டும் அரசின் அறிவிக்கப்படாத அரசிதழாக உள்ள அந்த நாளிதழ், விடுதலைப் புலிகள் சிறிலங்க அரசால் இராணுவ ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட கசப்புணர்வின் காரணமாக தமிழ் மொழி வெறியாளர்களே இப்படிப்பட்ட குரலை எழுப்புகிறார்கள் என்று கூறுகிறது. இந்திய, சிறிலங்க நாடுகளின் பிரதமர்கள் கையெழுத்துப் போட்டு நிறைவேற்றப்பட்டு, நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதல் பெறப்பட்ட ஒரு ஒப்பந்தத்தை அவமதிப்பது என்ற பேச்சிற்கே இடமில்லை என்று சிறிலங்க சிங்கள அரசின் சார்பாக தனது குரலை ஓங்கி ஒலித்துள்ளது அந்த நாளிதழ்.
முதல் ஒப்பந்தத்தின் உண்மை என்ன?
இரு நாட்டுப் பிரதமர்களான இந்திரா காந்தியும், சிறிமாவோ பண்டார நாயகாவும் 1974ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 26ஆம் தேதியும் (இந்திரா காந்தி கையெழுத்திட்ட நாள்), அதே மாதம் 28ஆம் தேதியும் (சிறிமாவோ பண்டாரநாயகா கையெழுத்திட்ட நாள்) செய்து கொண்ட ஒப்பந்தத்தின் பிரிவு 5-ன்படி (Article 5) கச்சத் தீவிற்கு இதுவரை சென்று வந்ததைப் போல மீனவர்களும், யாத்ரிகர்களும் (அங்குள்ள அந்தோனியார் கோயிலிற்கு) எந்த பயண ஆவணங்களுமின்றி சென்று வரலாம் என்று குறிப்பட்டுள்ளதை மட்டுமே அந்த நாளிதழ் சுட்டிக் காட்டுகிறது.
ஆனால் அந்த ஒப்பந்தம் குறித்த சுருக்கத்தில் (Summary), இந்த ஒப்பந்தம் இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான வரலாற்று அடிப்படையிலான நீர் எல்லைகளைச் சம தூர அடிப்படையில் வரையறை செய்துகொள்கிறது. ஆயினும், இரு தரப்பினரதும் பாரம்பரிய மீன் பிடி உரிமைகளை பாதுகாக்கிறது என்று தெளிவாக குறிப்பிடுகிறது. எப்படி இந்திய - சிறிலங்க கடற்பரப்பில் இரு நாட்டுக் கப்பல்களும் சென்று வந்த பாரம்பரிய போக்குவரத்து காப்பாற்றப்படும் என ஒப்பந்ததின் பிரிவு 6 கூறுகிறதோ, அதே அடிப்படையில்தான் பாரம்பரிய மீன் பிடி உரிமையும் பாதுகாக்கப்படும் என்று 1974 ஒப்பந்தத்தில் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. எனவே, மீன் பிடி உரிமை 1974 ஒப்பந்தத்திற்குப் பிறகும் இருந்தது நிரூபிக்கப்படுகிறது.
கச்சத் தீவு ஒப்பந்தத்திற்குப் பிறகும் அதனை ஒட்டிய கடற்பகுதியில் தமிழக மீனவர்களுக்கு மீன் பிடி உரிமை இருந்ததை, அது தொடர்பாக நாடாளுமன்றத்தில் (மக்களவையில்) நடந்த விவாதத்திற்குப் பதிலளித்த அன்றைய அயலுறவு அமைச்சர் சுவரன் சிங் உறுதிபடுத்தியுள்ளார். எனவே இந்தியாவும், சிறிலங்காவும் எல்லை வரையறை செய்துகொண்டதனால் கச்சத் தீவுப் பகுதியில் மீன் பிடி உரிமையை நமது மீனவர்கள் இழந்துவிட்டனர் என்று கூறுவது அப்பட்டமான அயோக்கியத்தனமாகும்.
கச்சத் தீவு யார் எல்லைக்குள்? எப்படி வந்தது?
அது மட்டுமல்ல, இந்தியா - இலங்கை இடையிலான கடற்பகுதி சம தூர அளவு (Equal distance from the coast lines) என்ற அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுவதிலும் பிழை உள்ளது. இதனை அப்பொழுது இந்திய அரசின் சர்வதேச ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் சட்டங்கள் துறையின் இயக்குனராக இருந்த எஸ்.பி. ஜகோட்டா இவ்வாறு கூறியுள்ளார்: According to SP Jagota, then Director of the Legal and Treaties Division, “the boundary line between India and Sri Lanka followed the median line except as adjusted in the Palk Bay in relation to the settlement on the question of the Island of Kachchativu”
அதாவது, இரு நாடுகளின் கரைக்கு இடையிலான சம தூர அடிப்படையில்தான் கடல் எல்லை வகுக்கப்பட்டது, ஆனால் கச்சத் தீவுப் பகுதியில் மட்டும் அதனை அந்த சம தூர அளவு பின்பற்றப்படாமல் அதனை இலங்கை கடற்பகுதிக்குள் வருமாறு எல்லை வகுக்குப்பட்டது என்கிறார். இது அப்பகுதியின் இன்றைய சர்வதேச எல்லைக் கோட்டு வரைப் படத்தை பார்த்தாலே வளைத்து வரையப்பட்டது தெரியும். எனவே எல்லை வகுத்ததனால் கச்சத் தீவுப் பகுதி இலங்கைக்கு உரியதாகிவிட்டது என்று ஆங்கிலத்தில் கதை விட்டால் அது உண்மையாகிவிடாது.
ஆனால் 1976ஆம் ஆண்டில் இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் நடந்த கடிதப் பறிமாற்றத்தில் சிறிலங்காவின் கடல் எல்லைப் பகுதியிலும், வரலாற்று ரீதியான நீர்ப் பகுதிகளிலும், அதன் தனித்த ஆளுமைக்குட்பட்ட பொருளாதார மண்டலங்களிலும் (Exclusive Economic Zone) இந்தியாவின் மீனவர்களோ அல்லது மீன் பிடி படகுகளோ செல்வதில்லை என்று ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. இதனை 2006ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 22ஆம் தேதி தமிழகத்தைச் சேர்ந்த மக்களவை உறுப்பினர் எம். அப்பாதுரை கேட்ட கேள்விக்கு பதிலளிக்கையில் பிரதமரின் சார்பில் பதிலளித்த அயலுறவு இணை அமைச்சர் இ. அகமது தெரிவித்துள்ளார்.
ஆக கடிதப் பறிமாற்றத்தின் மூலம் தமிழக மீனவர்களின் பாரம்பரிய மீன் பிடி உரிமை இந்திய அரசால் தாரை வார்க்கப்பட்டுவிட்டது. இப்படி உரிமை பறிக்கப்பட்ட விவரமே தெரியாமல்தான் தமிழ்நாட்டு அரசியல் தலைவர்கள் தங்களுக்குள் அடித்துக் கொண்டிருந்தனர் என்பது வேறு கதை. ஆக, இந்திய அரசு (அவசர நிலை காலத்தில்) தாரை வார்த்த உரிமையின் காரணமாக தாங்கள் தொன்று தொட்டு அனுபவித்துவந்த வாழ்வாதாரத்தை, மீன் பிடி உரிமையை தமிழக மீனவர்கள் இழந்துள்ளனர் என்பது ஐயத்திடகிடமின்றி நிரூபனமாகிறது.
கச்சத் தீவை சுற்றியுள்ள கடற்பகுதியில் மீன் பிடிக்க உரிமை இல்லாத போது அங்கு சென்று வலைகளை காயப்போட என்ன அவசியம் உள்ளது? அங்கு செல்வது என்று எத்தனித்தாலே அது எல்லையை கடப்பதாக ஆகிவிடுமே? எல்லையை மதித்து நடக்க வேண்டும் என்றுதானே பிரணாப் முகர்ஜியும், தற்பொழுது தமிழக முதல்வரும் நமது மீனவர்களை வற்புறுத்துகிறார்கள்? எனவே, தமிழக மீனவர்களின் பாரம்பரிய மீன் பிடி உரிமை அங்கு நிலை நாட்டப்பட வேண்டுமெனில் கச்சத் தீவை மீட்பதே ஒரே வழி. இரு நாடுகளும் ஒப்பந்தம் போட்டுக் கொண்ட காரணத்தினாலேயே அதற்கு எந்தப் புனிதமும் வந்துவிடாது என்பதை இதுநாள்வரை முறிந்து போன எத்தனையோ சர்வதேச ஒப்பந்தங்களை உதாரணமாகக் காட்ட முடியும்.
பெருபாரி பரிமாற்றத்தில் நீதிமன்றம் தலையிட்டதே!
இரு நாடுகளுக்கும் இடையிலான சர்வதேச ஒப்பந்தத்தை இறையாண்மை உள்ள எந்த நாடும் அவமதிக்கக் கூடாது என்று கூறும் பத்திரிக்கை தர்மம், மேற்கு வங்க மாநிலத்தின் கடற்பரப்பில் உள்ள பெருபாரித் தீவை அம்மாநில அரசின் ஒப்பதலின்றி வங்கதேசத்திற்கு இந்தியா அளித்த ஒப்பந்தத்தை எதிர்த்து மேற்கு வங்க அரசு உச்ச நீதி மன்றத்தை நாடியதையும், சாதகமான தீர்ப்பைப் பெற்றதையும் மறந்தது ஏனோ?
கச்சத் தீவை இலங்கைக்கு தாரை வார்த்ததில் அரசமைப்பு நெறிகளை இந்திய (இந்திரா காந்தி) அரசு காற்றில் பறக்க விட்ட சட்ட விவரங்களையெல்லாம் யாரும் மறந்துவிடவில்லை. நமது நாட்டிற்குச் சொந்தமான ஒரு நிலப் பகுதியை வேறொரு நாட்டிற்குத் தரவேண்டுமெனில் அது தொடர்பான (எல்லை மறுவரையறை செய்யும்) சட்டத் திருத்தத்தை நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்ற வேண்டும். ஆனால் கச்சத் தீவு இலங்கைக்கு வழங்கப்பட்டதில் அப்படிப்பட்ட வழிமுறை கையாளப்படவில்லை. கச்சத் தீவு இந்தியாவிற்கு (தமிழ்நாட்டிற்கு, அதுவும் குறிப்பாக சேது நாட்டு கடல் எல்லைக்குட்பட்டது என்பதற்கான ஆவணங்கள் இன்றளவும் டெல்லியிடம் உள்ள நிலையில்) சொந்தமானது என்பது ஐயத்திற்கிடமற்ற உண்மையாக இருப்பினும், அது தகராறுக்கு உட்பட்ட பகுதி (disputed territory) என்ற நிலையை டெல்லி எடுத்து, அதனடிப்படையில் அந்நிய நாட்டுடன் நல்லுறவு பேண தாரை வார்த்ததாகக் கூறியுள்ளது. இதெல்லாம் இன்றளவும் உயிரோடிருக்கும் விவரங்கள்தான். இதையெல்லாம் நீதி மன்றத்தில் நிரூபிக்க முடியும். அப்பொழுது தெரியும் இந்திய - இலங்கை கச்சத்தீவு ஒப்பந்தத்தின் புனிதம்.
எனவேதான், கச்சத் தீவை இலங்கைக்கு தாரை வார்த்தது செல்லாது என்று அறிவிக்கக் கோரி இந்திய அரசமைப்புப் பிரிவு 32இன் கீழ் உச்ச நீதி மன்றத்தில் அ.இ.அ.தி.மு.க. பொதுச் செயலர் ஜெயலலிதா வழக்குத் தொடர்ந்துள்ளார். கச்சத் தீவை மீட்க சட்ட ரீதியான சரியான அணுகுமுறை இதுவேயாகும். எனவே கச்சத் தீவு என்பது ‘முடிந்துவிட்ட விவகாரம்’ என்று யாரும் இதற்கு மேலாவது தமிழனுக்கு காது குத்துவதை நிறுத்திக் கொள்ளட்டும்.
Subscribe to:
Posts (Atom)
