லெளகீக வாழ்க்கையில் இன்னொரு சாமியார்!

திருச்சியிலுள்ள வழிவிடு முருகன் கோவிலின் பூசாரிதான் நான் கடந்த 10 ஆண்டுகளாக சபரிமலை செல்லும்போதும் எனக்கு இருமுடி கட்டி மலைக்கனுப்பும் குருசாமி. மண்ணச்சநல்லூர் அவரது சொந்தவூர், வருடம் முழுவதுமே மாலை போட்டிருக்கும் தீவிர பக்தர் அவர். முதல்தடவை அவரைப் பார்த்ததும் பேசியதும் இன்னும் என் நினைவில்.......வத்தி சுத்திக்கோங்க!
பக்தர்கள் வராதபோது சாமியார் என்னைப் பார்த்து சினேக பாவத்துடன் புன்னகைத்தார். நானும் லேசாகச் சிரித்தேன்.

''தம்பி எந்த ஊரிலிருந்து வர்றீங்க?'' என்று கேட்டார்.

''சென்னையிலிருந்து வர்றேங்க''.

''எத்தனாவது தடவை இது?''.

''முதல் தடவையாக இப்பத்தான் வர்றேன்''.

''சென்னையில் என்ன வேலை செய்றீங்க?''

''தேடிகிட்டிருக்கிறேன்''

நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது இடையிடையே பக்தர்கள் வரும்போது பேச்சு தடைப்படும். பக்தர்கள் வராதபோது பேச்சு மீண்டும் தொடரும். கொஞ்சம் ஆருடம் தெரிந்த அவர் என் பிறந்த நாளைக் கேட்டார். அமாவாசை என்றேன். நீங்க தினம் கோயிலுக்குப் போகாட்டியும் பரவாயில்லை. வருடாவருடம் சபரிமலையையாவது சென்று வாருங்கள் என்றார்.

"தம்பி மலை இயற்கை நமக்களித்த மிகப் பெரிய கொடை. மனிதர்கள், கோயில் கட்டலாம். குளம் வெட்டலாம், மாட மாளிகை கட்டலாம். விஞ்ஞானத்தினால் எதை, எதையெல்லாமோ கண்டுபிடிக்கலாம். ஆனால் ஒரு மலையை மனிதன் சிருஷ்டிக்க முடியாது. அதிலும் இந்த மலை நெருப்பை உள்வாங்கி, உள்வாங்கிக் கந்தக மலையாகயிருக்கிறது. மலை, இயற்கை, மரம், இதையெல்லாம் ரசிக்கின்ற மனம், சக மனிதன் மேல் இரக்கம் கொள்வது, மதிப்பது இதெல்லாம் இப்போது தமிழ்க் கவிதைகளில்தான் இருக்கிறது. நானும் நவீன இலக்கியம் படிச்சவன்தான். ரெம்பப் படிச்சதினாலதான் இந்தச் சாதாரண மனிதர்களோடு என்னால் அதிகமாக ஒட்ட முடியலை'' என்றார் சாமியார்.

சாமியாரை நான் இப்போது பார்க்கும் பார்வையில் மதிப்பு அதிகமாகயிருந்தது.

''சரி நேரமாகி விட்டது. நான் அடுத்த முறை வரும்போது அவசியம் உங்களை வந்து பார்க்கிறேன்'' என்று கூறி விடை பெற்றேன்.

அடுத்த வருடம் போகும்போது சாமியாரைப் போய்ப் பார்த்தேன். என்னைப் பார்த்ததும் சாமியாரின் முகம் பெளர்ணமியானது.

''என்ன தம்பி இப்பத்தான் வர்றீங்களா?''

''ஆமாம் சாமி நேற்று வேலையிருந்தது. அதுதான் லேட்''

''பரவாயில்லை. இன்று மாலை முடிகட்டி இரவே கிளம்பிடலாம்.''

''ஐயா! நீங்க எப்படி சாமியாரானீர்கள்.''

சாமியார் சொன்னதைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். சென்னையில் பெரிய தொழிலதிபர் பெயரைச் சொல்லி, (தமிழ்நாடு பூராவும் அவருக்கு நல்ல பெயரிருக்கிறது) அவரிடம்தான் பதினைந்து வருஷமாக உதவியாளராகப் பணியாற்றினாராம். இந்தத் சபரிமலைக்கு முதல் முதலாக அவரோடதான் வந்தாராம். தனக்கு அவர் பெரிசாக எதுவுமே செய்யலை என்றார். கொஞ்சம், கொஞ்சமாக வாழ்வின் மீது வெறுப்பு வந்து சாமியாரானாராம்.

''அந்தப் பெரிய மனிதர் ரொம்ப நல்லவர் என்று ஊருக்குள்ளே ஒரு பெயரிருக்கிறது. அவர் உங்களுக்கு ஏன் ஒன்றும் செய்யவில்லை?'' என்றேன்.

''இதைப் போய் நீ அவரிடம்தான் கேட்கணும். தம்பி, வாழ்க்கையில் எல்லா மனிதனுமே தன்னைச் சுற்றி ஒரு மாயத் தோற்றத்தைக் கட்டி எழுப்பி வைத்திருக்கிறான். அதை ஒவ்வொரு நிமிடமும் கண்ணும் கருத்துமாகப் பாதுகாத்து வருகிறான். அது உடைந்து போனால் வாழ்க்கையே அவனுக்கு நிர்மூலமாகி விடும். ஒரு மனிதனைப் பற்றி உருவாகியிருக்கும் வெளித் தோற்றத்திற்கும் அவன் உள்ளத்துக்கும் சம்பந்தமே கிடையாது. இது நான் அனுபவத்தில் கண்டது.''

கேட்ட எனக்கு ஆச்சரியமாகயிருந்தது.

''ஒரு தடவை சபரிமலை வரும்போது திரும்ப சென்னைக்குப் போக மனமில்லை. இங்கேயே சுற்றித் திரிந்தேன். எனக்கு இந்த ஊர், இந்த மலை, இங்குள்ள மக்கள் எல்லாமே ரொம்பப் பிடிக்கும். இந்த கோவிலிலேயே தங்க ஆரம்பித்தேன். முதலில் என்னைப் பரதேசியாக நினைத்துக் காசு போட்டார்கள். அப்புறம்தான் கெளரவமாகப் பிச்சையெடுப்போம் என்று இதையெல்லாம் வாங்கி வந்தேன். இப்போது நான் சாமியார். மழை, பனி காலமானாலும் இங்கேயேதான் தங்குவேன்'' சொல்லி முடித்தார் சாமியார்.

இப்படித்தான் எனக்கும் அந்தச் சாமியாருக்கும் பழக்கம் ஏற்பட்டது.

போனவருடம் போகும்போது அந்த கோவிலுக்குப் போனேன். சாமியாரைக் காணவில்லை. அந்த இடம் வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. "என்னாச்சி சாமியாரக் காணவில்லை. உடம்பு எதுவும் சரியில்லாமல் போச்சா?" அருகிலிருந்த இளநீர்க் கடைக்காரனிடம் விசாரித்தேன்.

''அந்தச் சாமியார் ஓடிப் போய்ட்டார் சார்'' என்றான்.

என்னது சாமியார் ஓடிட்டாரா? சாமியாருக்கு யார் மேல கோபம். எதுக்கு ஓடினார். வியாபாரம் நல்லா நடந்துகிட்டிருக்கும்போது கடையை இழுத்து மூடினது மாதிரியிருக்கே. எனக்கு ஒன்றுமே விளங்கவில்லை. கொஞ்ச நேரம் அந்த இடத்திலே இருந்து விட்டு வந்து விட்டேன்.

பிறகு சென்னையில் நண்பர்களுடன் ஒரு நாள் இரவு வேளச்சேரியில் உள்ள ஒயின்ஷாப்பில்...................சாமியா கும்பிட? சரக்குதான்!

நான் குடிச்சுக்கிட்டிருக்கும்போது அங்கு ஒரு ஆள் குவார்ட்டர் பாட்டிலோட வந்தார். அவரும் என்னைப் பார்த்தார். நானும் அவரைப் பார்த்தேன். இவரை எங்கேயோ பார்த்தது மாதிரி எனக்குத் தோன்றியது.

குடித்துக் கொண்டே யோசனை பண்ணினேன். அவ்வப்போது நானும் பார்ப்பேன், அவரும் பார்ப்பார்.

''உங்களை எங்கேயோ பார்த்திருக்கிறேன் சார். எங்க என்று ஞாபகமில்லை'' என்றேன்.

''திருச்சி வழிவிடு முருகன் கோவில் சாமியார்'' என்றார்.

எனக்கு ஒரே ஆச்சரியம்!

''நீங்க எப்படி சார் மறுபடியும் லெளகீக வாழ்க்கைக்கு திரும்பினீர்கள்?'' என்றேன்.

''எங்கம்மாவுக்கு மூன்று ஆண் குழந்தைகள். நான்தான் மூத்தவன். அப்பா சிறு வயதிலேயே தவறிட்டார். அந்தப் பெரிய மனிதரிடம் நான் வேலை பார்க்கும்போது என் தம்பிகள் இரண்டு பேர்களையும் நல்லா படிக்க வைத்து, வேலையும் வாங்கிக் கொடுத்து திருமணம் பண்ணி வைத்தேன். இவனுக ரெண்டு பேர்களும் என் தாயை நல்லபடியாகக் கவனித்துக் கொள்வார்கள் என்று நினைத்துதான் பதினைந்து வருட போக வாழ்வைத் துறந்து மோன வாழ்க்கைக்குப் போனேன். ஒரு மனிதன் வாழும் தெய்வம் என்று இந்த உலகில் அடையாளம் காட்டணும் என்றால் அவனுடைய தாயைத்தான் அவன் காட்ட முடியும். தாயை விடப் பெரிய தெய்வம் இந்த உலகத்தில் கிடையாது. என் தம்பிகள் இரண்டு பேர்களும் என் தாயை நல்லபடியாகக் கவனிக்காமல் வீட்டை விட்டே துரத்திட்டார்கள். என் தாய் ரோட்டில் பிச்சையெடுக்கிறாள் என்று கேள்விப்பட்ட நான், எப்படி கோயிலில் சாமியாராக இருக்க முடியும். சொல்லுங்க பார்ப்போம்'' என்று சொல்லியபடியே கண்களில் தேங்கிய கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டார்.

''அந்தப் பெரிய மனிதரைப் போய்ப் பார்த்தீர்களா?''

''தேவையில்லை. இப்போ ஒரு வீடு வாடகைக்கு எடுத்து என் அம்மாவோடு இருக்கிறேன். ஒரு பிரஸ்ல வேலை பார்க்கிறேன். என் அம்மா இறந்த பிறகுதான் லெளகீக வாழ்வைத் துறந்துட்டு சாமியாராகப் போவேன்'' என்றார். ''வர்றேன் சா(மி!)ர். மீண்டும் சந்திப்போம்'' என்று கூறி விடை பெற்றேன்.

வீட்டுக்கு கார் ஓட்டிட்டு வரும்போது யோசனை பண்ணினேன். இவருக்கு இவர் தாய் மேலிருக்கும் பாசம் ஏன்? இவர் தம்பிகளுக்கில்லாமல் போனது. வாழ்க்கைக்கு இன்னொரு பெண் துணை வந்ததும் பெற்ற தாய் மேல் உள்ள பாசம் குறைந்து விடுகிறதே. இவரும் திருமணம் பண்ணாமலே இருக்கட்டும் என்று அந்த ஐய்யப்பனை வேண்டிக் கொண்டேன்.

காதற்போயின் சாதல்!

ஒரு நிமிஷம் கவியென மெல்லிய தாய் ஒலித்த குரல் கேட்டு திரும்பினாள் கவி.

அவளின் முகம் பார்த்த நிலையில் அடுத்த வார்த்தை வராதவனாய் அப்படியே ஸ்தம்பித்து மௌனமாய் சில நொடிகள் நின்றான் பிரபா!

ஏன் கவி, என்னை நீ என்னைக்கும் புரிஞ்சுக்க மாட்டியா, நா . உன்னை உண்மையிலே நா மனசார விரும்புறேன். என் மனசு எல்லாம் நீ தானியிருக்கிறாய்.

நீ மட்டும் எனக்கு கிடைக்கலைன்னா நா கண்டிப்பா சூசைட் பண்ணிக்குவேன் அதில எந்தவித மாற்றமும் இல்லையென அவன் பேசியதில் கண்களில் ஒருவித வெறி தெரிந்தது.

ஒரு நிமிடம் கவி ஆடி போய் விட்டாள். உனக்கு பைத்தியம் பிடிச்சிருக்காயென்னா? இப்படி கண்டபடி பேசற.

நீ நல்ல பையன் தான். அழகாகவும் அடக்கமாகவும் தானிருக்கிற. ஆனா, நீ சின்ன கிராமத்துல பொறந்தாலும் பல மைல் தூரமுள்ள பக்கத்து ஊருக்கு கஷ்டப்பட்டு பல நாட்கள் நடந்தே ஸ்கூலுக்குப் போயி நல்லபடியா 12 வது வகுப்பு வரை விடாத முயற்சியோடு படிச்சு முதல் மாணவனா எக்ஸாம்ல வெற்றி பெற்று வந்திருக்கிற.

உன்னுடைய கஷ்டத்தோட பலனா நல்ல மார்க்குபெற்று காலேஜ் அட்மிஷன் கிடைச்சிருச்சு என்ன, என்னை அப்படி ஆச்சர்யமா பாக்குற. எனக்கு எப்படி இதெல்லாம் தெரியும்ன்னு யோசிக்கிற அப்படித்தானே அவளின் கேள்விக்கு அவன் தலையசைத்தான் ஆமாம்யென்பது போல்.

பற்கள் பளிச்சிட அவள் சிரித்தாள். இதெல்லாம் பர்ஸ்ட் டே நாம காலேஜ்க்கு வந்தன்னைக்கு நாம நம்மளை அறிமுகப்படுத்திக்கிட்டப்போ நீ சொன்னது. இதுக்கும் காதலுக்கும் என்ன சம்பந்தம் இருக்குன்னு யோசிக்கிறியா? இருக்கு! உன்னுடைய குடும்பம் ஏழைக் குடும்பமாயிருந்தாலும் உன்னை எப்படியாவது ஒரு பட்டதாரியா ஆக்கிடணும்னு உங்கப்பாவும் அம்மாவும் வயக்காட்டுல வெயில் மழைன்னு பாக்காம உடம்பை கூட சரியா கவனிச்சுக்காம உழைச்சு ஓடாய் ஒவ்வொரு நாளும் தேஞ்சுக்கிட்டு இருக்காங்க. ஒண்ணுக்கு பத்தா வட்டிக்கு கடன் வாங்கியாவது உனக்கு எப்படியாவது ஒரு நல்ல வாழ்க்கைப்பாதையை அமைக்க தங்களோட சுய கவுரவத்தையும், உயிருக்கும் மேலான குடும்ப மானத்தையும் அடமானம் வைக்கிறாங்க.

அண்ணன் படிச்சு வந்து நல்ல வேலைக்கு போயி கைநிறைய சம்பாரிச்சு தனக்காக வரன் தேடி தன்னை வாழ வைப்பான்னு கல்யாணக் கனவு கண்டுக்கொண்டிருப்பாள் உன் தங்கை. இப்படிப்பட்ட ஆசைகளை அழிக்கப் போகும் இந்த காதலை நான் ஏற்கவா சொல்லு பிரபா?

நாம இப்பதான் காலேஜ் வாசலை அடியெடுத்து வச்சிருக்கிறோம். அதுக்குள்ள நமக்கு இந்த காதல் தேவையா? காதல் வேண்டாம்ன்னு சொல்லலை ஆனா அது இப்ப வேணாம். உன்னை பெத்தவங்களுடைய ஆசையையும் எதிர்பார்ப்பையும் இந்த காதலால இழந்து விடாதே! திரும்ப பெற முடியாது.

கடமையை நிறைவேற்ற நல்லா படி பிரபா. நல்ல மார்க். வாங்கி ரேங்க் ஹோல்டரா வா. அப்புறம் நல்ல வேலையை தேடிக்கிட்டு எல்லா கடமையையும் நிறைவேத்திட்டு வா! அப்ப நம்ம காதல் பற்றி பேசுவோம் என இத்தனை நாள் மனதில் பூட்டி வைத்திருந்த எண்ணத்தை வெளிப்படுத்திய நிறைவோடு தோளிலிருந்து இறங்க காத்திருந்த துப்பட்டாவை புத்தகங்களை பிடித்திருந்த இரு கரங்களின் ஒன்றில் அதனை தோளுக்கே உயர்த்தி அவனுடைய பதிலுக்கு காத்திராமல் நடை போட்டாள் அவள்.

பிரபா கிளாஸை விட்டு வெளியேறிய புரொபசரை நோக்கி நடையில் வேகத்தை கூட்டினான். நடையில் மட்டுமல்ல மனதிலும். தவற விட்ட முன் பீரியடை பற்றிய குறிப்பு வாங்க!

பிரபா நானுமில்லை! அந்த கவி என் மனைவியுமல்ல!!

காடு வெளஞ்சென்ன மச்சான் நமக்கு கையுங்காலுந்தானே மிச்சம்!

அன்றும் அடைமழை, ஒரு வாரமாக! பெண்ணையாறும், கண்மாயும் நிரம்பி கழனி கொல்லையெல்லாம் தண்ணீரால் நிரம்பி வழிந்தது.

"என்னடா சனியன், ஒண்ணு பேஞ்சு கெடுக்குது; இல்லன்னா காஞ்சு கெடுக்குது”

மயில்சாமி வீட்டுத் திண்ணையில் மழைக்கு ஒதுங்கிய பெரிசுகள் முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

தென்பெண்ணையின் தென்கோடி நன்செய் பூமியில் போன மழைக்கு உழுது விதைக்கப்பட்டு இந்த மழைக்கு அறுவடைக்குத் தயாராகக் காத்துக்கிடந்த அரைக்காணி நிலம், தண்ணீரால் சூழ்ந்து கிடந்தது. வெள்ளையம்மாளின் மொத்த உழைப்புக்கு ஆண்டவன் கொடுத்த நெல் பரிசை வீடு கொண்டு வந்து சேர்க்க முடியாமல் நான்கைந்து நாட்களாக தவியாய் தவிக்கிறாள்.

"ஆளாளுக்கு ஆறுதல் சொல்லியும் தேத்த முடியல இந்த வெள்ளையம்மாள” பாட்டிகளும், கிழவர்களும் கூட பேசிக்கொண்டிருந்தனர். "அழாதேம்மா அந்த ஆண்டவன் நம்மள காப்பாத்துவான்” மகள் வடிவு சொன்னதும்தான் சற்று முகம் கொடுத்து பேசினாள் மற்றவர்களிடம்.

வெள்ளையம்மாள் கடின உழைப்பின் மறுபெயர். காட்டாற்று வெள்ளம்போல் கஷ்டங்கள் கரைபுரண்டு வந்தாலும் கவலைப்படாத நெஞ்சுறுதி. அது அவளது அப்பன் மயில்சாமியிடம் இருந்து வந்தது. இத்தனையும் இருந்ததால்தான் ஒரு சோடி வெள்ளாடும், ஒற்றைக் காறாம் பசுவையும் தகப்பன் கொடுத்த சீதனமாய் வைத்துக்கொண்டு சின்னசாமிக்கு மனைவியாகி இந்தக் கரிசல் பூமியில் காலடி வைத்து வைராக்கியத்தோடு உழைத்து அரைக்காணி நிலம் வாங்கி ஊர் மெச்சும்படி குடியானாள். அப்படிப்பட்ட நெஞ்சுரம் கொண்டவள் தண்ணீரில் கிடக்கும் விளைச்சலைக் கண்டு வெலவெலத்துப் போனாள்.

அடை மழையின் அடிப்படைக்குக் காரணமான கருத்துத் திரண்ட மேகங்கள் எல்லாம் அன்று இரவோடு இரவாகக் காணாமல் போயின. காலைக் கதிரவன் ஒளிக்கீற்றை பூமிக்கு அனுப்பியிருந்தான். புல், பூண்டில் இருந்து தழைச்செடி கொடிகளெல்லாம் மழைநீரால் சிலிர்த்துப் போன காலம் மாறிப்போய் வெய்யிலில் சற்றே உலர்த்திக் கொண்டிருந்தன.

"அம்மா...அம்மா... இங்கே வந்து பாறேன். சூரியன் வந்துடுத்தும்மா மழை நின்னுப்போச்சி” சந்தோஷத்தில் தலைகால் புரியாமல் ஆடினாள் வடிவு.

"அட ஆமான்டீ நெசந்தான்! வடிவு, சீக்கிரம் போயி வடமலை அண்ணனைக் கூட்டியா, நானும் போயி கண்ணாயிரம் அண்ணனைக் கூட்டியாறேன்” என்று அவசரமாக மேலத் தெருவுக்குக் கிளம்பினாள்.

வடமலையண்ணனிடமும், கண்ணாயிரம் அண்ணனிடமும் வெள்ளையம்மாள் "அண்ணே நீங்க ரெண்டு பேரும் முன்னாடி போயி கம்மாவுக்கு கீழ்பக்கமாக வாய்க்கா தோண்டி தேங்கியிருக்குற தண்ணிய தொறந்துவுடுங்க” என்று சொல்லிக்கொண்டு இருக்கும்போது ஊர்க்காரர்கள் எல்லோரும் ஒன்று சேர்ந்துவிட்டனர்.

"அட ஆமாய்யா நல்லா வெயில் காட்டுது வாய்க்காயில் தண்ணி வடிய ஆரம்பிச்சுட்டா போதும் ஆளும் பேருமா சேர்ந்து அறுத்துப் போட்டுடலாம்” என்றனர். "அட இன்னிக்கு ஒரு நாளைக்கு என் வேல கெட்டாலும் பரவால்ல” என்று கூட்டத்தில் படபடத்து சொன்னான் பாண்டி. ஒட்டுமொத்த ஊர்சனமும் வெள்ளையம்மாளுக்கு ஒத்தாசையாக இருந்தனர். இதற்கிடையே பெரிசு பெரியகருப்பு இந்த நேரத்துல அந்தப் பாவிப்பய சின்னச்சாமி இல்லியேய்யா” என்றதும் வடமலைக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. "யோவ் பெரிசு வாய வச்சுக்கிட்டு சும்மா இருக்கமாட்டே வெள்ளையம்மாளே வெலவெலத்து போயிருக்கு” எந்த நேரத்துல என்ன பேசணும்னு உனக்குத் தெரியுதா என்றான். அதற்குப் பெரிசு "நான் சொல்லுறதுல என்னடா தப்பு. இந்த சீமையில இல்லாத வேலையா மெட்ராசுல கெடக்கு. பாவிப்பய போயி ரெண்டு வாரமாச்சு, ஒத்த புள்ளய வச்சுக்கிட்டு ஒண்டியா வயல அறுக்கணும்... அடிக்கணும்னு வெள்ளையம்மாளுக்கு எவ்ளோ வேல, நெனச்சுப் பாத்தானாய்யா” என்று வேகமாகப் பேசினார். பதிலுக்கு கண்ணாயிரம் "யோவ் பெரிசு... நீ போயி அறுத்துப் போட்டிடுவியாக்கும்” என்றான் நக்கலாக.

"ஏண்டா வரமாட்டேனா... வெள்ளையம்மாளுக்காக நானும் வயலுக்கு வாரேண்டா... ஆளோட ஆளா நின்னு அரிபட்டம் போறன்டா” என்றதும் ஒட்டு மொத்த கூட்டமும் திக்குமுக்காடிற்று.

"சரிப்பா, பேசிக்கிட்டே இருந்தா? பொழுது போவுதுல்ல... வெள்ளையம்மா, நீ போயி செட்டியார் கடையில எல்லா ஆளுக்கும் டீ, பன்னு வாங்கியாந்துடு. நானும் வடமலையும் முன்னாடி போயி காவா தோண்டி தண்ணிய வடிய விடுறோம்” என்று சொல்லி மண் வெட்டியோடு சென்றான் கண்ணாயிரம்.

செட்டியார் கடையில் இருந்து டீயோடும், பன்னோடும், ஓட்டமும் நடையுமாக திரும்பி வந்தாள் வெள்ளையம்மா. குலசாமி அய்யனாரப்பனை வேண்டிக்கொண்டாள். "வெளஞ்ச நெல்லு வீடு வந்து சேர்ந்தா பூ வச்சு பொங்க வச்சு படைக்கிறேன் சாமி. என்ன காப்பாத்து” என்று மனசில் சொல்லிக்கொண்டே வயலை அடைந்தாள். "எல்லாரும் வாங்க மொதல்ல டீயைக் குடிங்க... பன்னு தின்னுங்க” என்றாள். எல்லோரும் கரைக்கு வந்து டீயையும் பன்னையும் சுவைத்தனர். வயலில் மேவாய் தண்ணீர் விறுவிறுவென்று கீழ்நோக்கி வடிய ஆரம்பித்தது.

"ஏன்டா.. ஆளாளுக்கு மோதி அறுக்குற வழிய பாருங்க. சும்மா சொனங்கினா வேலைக்காவாது” என்று உரத்திச் சொன்னான் கண்ணாயிரம்.

"அவன் சொல்றதும் சரிதான். டேய் வடமலை, பெரிய அரிபட்டமா ஈசானி மூலைய பாத்து நீ போ. டேய் காத்தான் அதேமாரி நீயும் பெரிய அரிபட்டமா புடிங்க” என்றார் பெரிசு.

வடமலையும், பாண்டியும், கண்ணாயிரமும் காத்தானும் பெரிய பெரிய அரிபட்டமாக அறுத்துக்கொண்டு போனார்கள். அதைப் பார்த்து சந்தோஷப்பட்டு தானும் கையில் கொண்டு வந்த கருக்கரிவாளோடு வயலில் இறங்கி தனக்கென்று சின்னதாய் ஒரு அரிபட்டம் பிடித்து வெள்ளையம்மாள் அறுத்துச் சென்றாள். மற்ற எல்லோரும் அவளைப் போலவே சின்னச் சின்ன அரிபட்டம் பிடிக்க அறுவடை ஒரு வழியாக அனல் பறந்தது.

அனைவருக்கும் வேகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க வியர்வைக் கொத்துக் கொத்தாய் கொட்டித் தீர்த்தது. முக்கால்வாசி வயல் அறுப்பு முடியும் தருவாய் வந்தது. "ஏம்மா வெள்ளையம்மா நீ அறுத்தது போதும். அறுத்த கதிரை அடிக்க களத்துமேட்டுல களம்பாரு. அரசமரத்தடிய கூட்டி சுத்தம் பண்ணு. களம், கல்லு, மண்ணு இல்லாம சுத்தமாக இருக்கணும்” என்றார் பெரிசு பெரிய கருப்பு. "சரிப்பா” என்று சொல்லிக்கொண்டு மகள் வடிவை அழைத்து, "யம்மா வடிவு நீ போயி ரெண்டு முறம், ரெண்டு கூடை, சாக்கு எல்லாம் வீட்டில் இருந்து சீக்கிரம் எடுத்தா” என்று அனுப்பி வைத்தாள்.

"பெரிசு களம் மண்ணு பெரளாம சும்மா கட்டாந்தரையாட்டம் இருந்தாதான் அடிக்கும்போது வேலை குறையும். நீயும் அறுத்தது போதும் வெள்ளையம்மாளுக்கு ஒத்தாசையா வேலைய பாரு” என்றான் பாண்டி. "அதுவும் சரிடா நானும் போறேன்” என்று சொல்லி களம் சுத்தம் செய்ய வெள்ளையம்மாளோடு கிளம்பினார் பெரிசு.

சிட்டாகப் பறந்து சென்று சாக்கு, கூடை, முறங்களோடு அரசமரத்தடிக்கு வந்தாள் வடிவு. வெய்யில் காட்டக் காட்ட உலர்ந்த மண்தரை சற்றே இறுக ஆரம்பித்தது. கோரையும், பொக்கையுமாய் இருந்ததை பெரிசு சரிசெய்ய ஆரம்பித்தார். "வெள்ளையம்மா மொதல்ல மேற்கால பக்கமாய் கூட்ட ஆரம்பிச்சுடு” என்றதும் மேற்கால பக்கமிருந்து கூட்ட ஆரம்பித்து கீழ் பக்கமாய் முடித்தாள் வெள்ளையம்மா.

"களம் இன்னும் கொஞ்சம் காயணும். வெய்யில் படபட சரியாயிடும்” என்றார் பெரிசு. ஒரு வழியாக அனல் பறந்து அறுவடை முடிவுக்கு வந்தது. முகத்தில் வழிந்த வியர்வையைத் தலையில் கட்டியிருந்த துண்டால் துடைத்துக் கொண்டிருந்தனர். வானத்தை அண்ணாந்து பார்த்து "இன்னைக்கு பகல்ல மழை இருக்காது. மப்பு மந்தாரம் இல்லாம சுத்தமா இருக்குது” என்றான் காத்தான். அதற்கு வடமலை "ஏய் வாய வச்சுக்கிட்டு சும்மா இரு. நீ சொன்னாலே மழை வரும்” என்றான். "ஏம்பா நேரம் போய்க்கிட்டே இருக்கு ஆளாளுக்குப் போயி கொஞ்சம் பசி ஆறிட்டு வந்துவிட்டோம்னா ஆவ வேண்டிய வேலைய பாக்கலாம்ல” சற்று படபடப்போடு சொன்னான் பாண்டி. "அவன் சொல்றதும் சரிதான்” என்று சொல்லி அனைவரும் வயலிலிருந்து கிளம்பினார்கள்.

களத்தில் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்த வெள்ளையம்மாளைப் பார்த்து அனைவரும் "வெள்ளையம்மா அறுவடை முடிஞ்சுது. இனி அடிச்சி களத்த வேண்டியதுதான். எதுக்கும் அறுப்பு வயல நீயும் ஒருமுறை பாரு. சுத்தமா அறுத்துருக்கு. இன்னும் சொல்லப் போனா நாலுவிரல் அளவுலதான் வைக்கோல் அளவிருக்கு” என்றதும் சந்தோஷம் தலை தெறிக்க வேகமாக ஓடினாள் வயலைப் பார்க்க, விதைச்ச அழகும், பயிரான அழகும், கதிர் வந்த அழகும், கதிர் முற்றி விளைஞ்ச அழகும், இப்போது அறுத்து அரிக்கடையாய் கிடந்த அழகையும் பார்க்கும்போது அசந்துபோய் நின்றாள்.

வெள்ளையம்மாவின் வயல் அறுவடையைக் கேள்விப்பட்டு பக்கத்து ஊரான அரசூர் அரசினர் விதைப் பண்ணையில் இருந்து வேளாண்மை அதிகாரி இராசப்பன் தன் உதவியாளரோடு அங்கு வந்து சேர்ந்தார். "என்ன வெள்ளையம்மா ஒரு வழியா அறுவடை முடிஞ்சிது. இனி அடிச்சி களத்தில் அளக்க வேண்டியதுதானே” என்றார். அதற்கு வெள்ளையம்மா "ஆமாங்கய்யா எல்லாம் நீங்கள் சொன்ன யோசனைதான். நீங்க மட்டும் அன்னைக்குச் சுத்தமான, தரமான விதை நெல் மூட்டைய குடுக்காம இருந்திருந்தா இன்னைக்கு எந்த ஒரு கலப்பு நெல்லும் இல்லாம சுத்தமாக என்னால விளைய வைக்க முடியாதுங்க” என்றாள்.

"அட, எல்லாம் உன்னோட உழைப்பும், திறமையும்தான்” என்றார். "சரி வெள்ளையம்மா வேலைய பாரு. எனக்கு பக்கத்து ஊருல ஒரு வேலையிருக்கு. முடிச்சிட்டு வரும்போது களத்துக்கு வாரேன். எத்தன மூட்டை காணுங்கிறதுதான் என்னோட ஆர்வம்” என்று சொல்லி அங்கிருந்து கிளம்பினார்.

ஒரு வழியாகச் சாப்பிட சென்ற ஆட்கள் அனைவரும் சாப்பாடு முடிந்து அரசமரத்தடி களத்தில் ஆஜரானார்கள். வெள்ளையம்மாளுக்கும் வடிவு சாப்பாடு கொண்டு வந்துவிட்டாள்.

"சூரியன் உச்சிய நெருங்குது. கீழ எறங்கிறதுக்குள்ள வேலைய முடிக்கணும்” பெரிசு எல்லோரையும் முடுக்கிவிட்டார். "ஏன்பா பாண்டி நீ ரெண்டு பொம்பள ஆள கூட்டிக்கிட்டுப் போய் கட்டு கட்டிவை. இங்கவாடா இசக்கி, நீயும் காத்தானும் களத்துல நின்னு கட்டுக்கட்டா கதிர அடியுங்க” என்றார் பெரிசு. அவர் சொல்லாமலே வடமலையும், கண்ணாயிரமும் ”நாங்க ரெண்டு பேரும் கட்டுக்கலக்குறோம்” என்றனர். ஒத்தாசைக்கு கூடமாட இடையில நின்னு தூக்குவதற்கு மாடசாமிய வச்சுக்கிறோம் என்றனர். விறுவிறுவென்று கட்டுகள் களத்திற்கு வந்துகொண்டிருந்தன. கட்டுகளை தேங்கவிடாமல் காத்தானும், இசக்கியும் அடித்துப் போட்டனர். "பெருசு பத்துக்கட்டு அடிச்சதும் முறத்தால அள்ளி விசிறி சுத்தம் பண்ணிக்கிட்டேயிரு” என்றான் காத்தான்.

சாப்பிட்டு முடித்த கையோடு சாக்குகளை கொண்டு வந்து சேர்த்தாள் வெள்ளையம்மா. வடிவும் சும்மா இருக்கவில்லை. அவளும் தன் பங்கிற்கு கட்டு கட்டும்போது இறையும் கதிர்களை பொறுக்கிப் போட்டு கொண்டிருந்தாள்.

கிட்டத்தட்ட பாதிக்குமேல் அடித்து முடிக்கப்பட்ட நிலையில் "பெரிசிடம் ரெண்டு மரக்கா வைத்துவிடுவோம். அப்பதான் அளந்துகட்ட சுலுவா இருக்கும்” என்று இசக்கி சொன்னான். அதுவும் நல்ல யோசனைதான் என்று சொல்லி ஒரு களம் தூற்றி முடித்து இரண்டாவது களம் நெல்லை வைத்து தூற்ற ஆரம்பித்தார் பெரிசு.

"வெள்ளையம்மா, நீ பட்ட கஷ்டமெல்லாம் நெல்லா கொட்டிக்கிடக்கு” என்று சொன்னான் காத்தான். இப்படி மாறிமாறி ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது இலேசான கருமேகங்கள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் வட்டமடித்துக் கொண்டு சூரியனை மறைத்துச் சென்று கொண்டிருந்தது. "மானம் பெரளுதுடா இசக்கி, வேலைய சுருக்கா முடிக்கணும். அடிச்ச நெல்ல அளந்து கட்டி வீடு கொண்டு போய் சேக்கணும். பேச்சைக் குறைச்சிட்டு ஆளாளுக்கு வேலைய பாருங்க” என எச்சரித்தார் பெரிசு. பெரிசு உஷார்படுத்தியதும் களத்தில் இருந்து வாய்வழிச் செய்தி வயலில் கட்டு கட்டுபவர்களுக்கும் கலக்குபவர்களுக்கும் தெரிவிக்கப்பட்டு ஒட்டுமொத்த வேலையும் முடுக்கிவிடப்பட்டது.

"ஏண்டா காத்தான், ஒரு களம் நெல்ல சாக்குல அளந்துடுவோம்” என்றார் பெரிசு. "ஆமா... ஆமா அதுவும் சரிதான். ஏன் தாயி வெள்ளையம்மா சாக்கையெல்லாம் கொண்டா நெல்ல அளப்போம்” என்ற காத்தான் சொன்னதும் சாக்குகளைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தாள். மரக்காலை வெள்ளையம்மாவிடம் கொடுத்து "முதல்ல தண்ணி பங்குக்கு கோயில் குத்தகை நெல்ல அளந்துபோடு. அப்புறமா எல்லாத்தையும் நான் அளந்துபோடுறேன்” என்றான். அதுபோலவே ஒரு மரக்கால் நெல்ல வெள்ளையம்மாள் அளந்து விட்ட பின்பு அளக்கும் வேலையை விறுவிறுப்பாக தொடங்கினான் காத்தான். கிட்டத்தட்ட கட்டு கட்டும் வேலை முடிந்து வயலில் இருந்து ஆட்கள் எல்லோரும் களத்துக்கு வந்துவிட்டனர். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் சுழன்று கொண்டிருந்த கருமேகங்கள் ஒன்று திரண்டதைப் பார்த்ததும் அனைவருக்கும் அடிவயிற்றில் சொரசொரத்தது.

"ஈசானி மூலையில மப்பு கட்டி கருமேகம் திரளுது அப்படியும் மழைக்கு தப்பாது” பெரிசு எல்லோரையும் எச்சரித்தார். "ஏ வடமலை இரண்டாவது களத்த நாம அளப்போம்” என்று கண்ணாயிரமும் வேகமானான். முதல் களத்தை அளந்து முடித்து முப்பது மூட்டை கண்டிருக்கு என்று காத்தான் சொன்னதும் வெள்ளையம்மாளுக்குச் சந்தோஷம் களைகட்டியது. வடிவை அழைத்து "யம்மா ஆளுங்க எல்லாம் களைச்சி போற நேரம். செட்டியார் கடைக்குப் போயி எல்லாருக்கும் டீயும், சுண்டலும் அம்மா வாங்கி வர சொல்லுச்சுன்னு சொல்லி சீக்கிரம் வாங்கி வா” என்று அனுப்பி வைத்தாள். ஈசான்யம் கருத்ததின் விளைவாக இலேசான குளிர் காற்று வீசத் தொடங்கியது. ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த குப்பை கூளங்கள் காற்றில் பறக்கத் தொடங்கின. மழை வந்துவிடுமோ என்று எல்லோரும் பயந்துபோய் பம்பரமாய் சுழன்று கொண்டிருந்தனர். மாட்டு வண்டிய ஓட்டிவர சென்ற மாடசாமி விறுவிறுவென்று வண்டியை கொண்டு வந்து சேர்த்தான். கண்ணாயிரமும், வடமலையும் மளமளவென்று மூட்டைகளை வண்டியில் ஏற்றினார்கள். இலேசாக வீசிய குளிர்காற்று சற்று வேகத்தைக் கூட்டியது. காத்தானும், பாண்டியும் இரண்டாவது களத்தின் மூட்டைகளை வண்டியில் ஏற்றத் தொடங்கினார்கள். வெள்ளையம்மாளைப் பார்த்து "ரெண்டாவது களத்துல இருபது மூட்டை அளந்திருக்கு ஆக மொத்தம் அம்பது மூட்டை” என்று சொல்லியதும் வெள்ளையம்மாள் பட்ட சந்தோஷத்திற்கு அளவே இல்லை. ஒட்டுமொத்த மூட்டைகளும் வண்டியில் ஏற்றப்பட்டன. "வெள்ளையம்மா, மழைக்கு முன்னாடி வீடு போயி சேருவோம். கூலியெல்லாம் வீடு வந்த பிறகு வாங்கிக்கிறோம்” பெரிசு சொன்னார். கூடை முறங்களை எல்லாம் வண்டியில் வைத்துவிட்டு கிளம்ப தயாராகும்போது டீ, சுண்டலோடு வந்து சேர்ந்தாள் வடிவு. அந்தச் சுண்டலையும் சுவைத்துவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினார்கள். வெள்ளையம்மாளைப் பார்த்து பெரிசு சொன்னார். "என்னோட நாற்பது வருஷ விவசாய வாழ்க்கையில அரைக்காணிக்கு அம்பது மூட்டை நெல்லு வெளஞ்சி நான் பார்த்ததில்லை. உன்னோட உழைப்புக்கும், நீ பட்ட கஷ்டத்துக்கும் அந்த ஆண்டவன் கொடுத்தது” என்று சொன்னார். சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் விவசாய அதிகாரியும் அவரது உதவியாளரும் வந்தனர். அவர்களிடம் பெரிசு சொன்னார். "ஐயா அரைக்காணில அம்பது மூட்டை நெல் விளைஞ்சிருக்கு” என்றார். அவரிடம் அதிகாரி ஆச்சரியத்துடன் பேசினார். நம்ம ஒண்றியத்துல இருபது ஊர்களிலும் இதுபோன்ற விளைச்சல யாருமே பார்த்ததில்லை. இதுக்காக வெள்ளையம்மாளுக்குப் பாராட்டும் பரிசும் மேல் அதிகாரிக்கிட்ட சொல்லி ஏற்பாடு செய்வதாய் சொல்லி வெள்ளையம்மாளுக்கு பாராட்டு தெரிவித்து கிளம்பினார்.

தீபா வளர்த்த நாய்!

கறுப்பு நாய்க்கு முதுகு மிகவும் வலித்தது. முதுகுப் புண் செக்கச் செவேலென்று பார்ப்பவர் கண்களை அருவருக்கச் செய்யும் விதத்தில் இருந்தது. மிளகாய் தூளைப் புண்ணில் தூவியது போலக் காந்தல் எடுத்தது, கறுப்பு நாயின் கண்களிலிருந்து நீர் பொலபொலவென்று கொட்டியது. முதுகுப் புண்ணின் வேதனையை விட மனப்புண் வேதனை மிகவும் வருத்தியது.

காரிலிருந்து வெளியே தள்ளப்பட்டதும் காரைத் துரத்தி வீட்டினை அடைய அது எவ்வளவோ முயன்றது. ஒரு காலத்தில் ''திருடனைத் துரத்தும் போலீஸ் மாதிரி எங்க நாய் கம்பீரமாக ஓடும்'' என்று எசமானனால் வர்ணிக்கப்படட அந்தக் கறுப்பு நாயின் கால்களால் காரின் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை.

திருவிழாவில் பெற்றோரைத் தவற விட்ட குழந்தையாய்த் திருதிருவென விழித்தது. தூரத்தில் ஒரு கார் விரைவாக வர, அந்தச் சாலையை அது மெதுவான வேகத்தில் கடந்தது. அதன் நடையோடு அதன் மன நிலையான நிழல்கள் விழுந்து விரைந்து சென்றன. 'இந்த டிரைவர் நம்மைக் கொல்ல மாட்டான்' என்ற மனிதனின் மீது கொண்ட அதன் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையும், கார் வருவதற்குள் இந்த நடையின் வேகத்தில் சாலையைக் கடந்து விடலாமென்ற நுண்ணிய மனக் கணக்கீட்டையும், மனச்சோர்வில் 'கார் இடித்து விட்டுப் போகட்டும்' என்ற தற்கொலை மனோபாவமும் அந்த நடையில் சித்திரங்களாய்த் தெரிந்தன.

பார்வைக்கு எட்டிய திசைகளில் எல்லாம் ஓடி ஓடி முயன்றது. ஆனால் அதனால் வீட்டை எட்டவே முடியாமல் போனது. அது போகும் தெருக்களில் எல்லாம், அங்குள்ள வெளிநாட்டு வீட்டு நாய்களும், சில சொறி நாய்களும், கறுப்பு நாயை ஒருவித இன வெறியுடன் தீண்டத் தகாததாய்ப் பார்த்தன. அவை இதை ஏதோ அந்நியனாய்ப் பாவித்துக் குரைத்து நிராகரித்தன.

அது சாலை ஓரத்தில் இருந்த மலத்தை நுகர்ந்தது. ஒரு வெறுப்புணர்ச்சியுடன் அதை நிராகரித்து விட்டு மீண்டும் ஒடியது. கழுத்தில் கிடந்த லைசென்சு அதை முனிசிபாலிட்டிகாரர்களிடமிருந்து காப்பாற்றியது. பசி வயிற்றைப் பிய்த்தது. பசியின் கொடுமையால் முதன்முதலாய் அந்த ஹோட்டலின் எச்சில் இலையை நக்கத் துவங்கியது. அந்த எச்சில் சோறு வயிற்றின் உள்ளே செல்ல மிகவும் தயங்கியது.

அது எப்படியெல்லாம் வளர்ந்த நாய். அது பிறந்த இரண்டாவது நாளிலிருந்து, இன்று காலை வரை எசமானி தீபா வீட்டு உணவை மட்டுமே உண்ட நாய், தீபாவின் மூன்றாவது குழந்தையாய் வளர்ந்த நாய். ''தீபா வீடு'' என்று சொல்லாமல், ''கறுப்பு நாய் வீடு'' என தீபா வீட்டை அறிமுகப்படுத்தும் அளவிற்குத் தெருவிலுள்ள எல்லோரும் அறிந்த நாய்! அது ஒரு முக்கிய அறிவுஜீவி.

பல வருடங்களுக்கு முன்பு தீபா வங்கியில் கணக்கராக இருந்தபோது அதிக வசதிகளில்லாத ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்து குடும்பஸ்தராகவே இருந்தார். அவர் கறுப்பு நாய்க்கு மட்டும் எந்தக் குறையும் வைத்தது கிடையாது.

தீபா வீட்டைக் கறுப்பு நாயும் சிறந்த காவல் வீரனாகக் காத்திருக்கிறது. அது பல திருடர்களைக் குரைத்து விரட்டியிருக்கிறது. ஆனால் அது தன் வாழ்வில் யாரையும் கடித்ததாய்ச் சரித்திரம் இல்லை. தீபா கூட அந்தக் கறுப்பு நாயைப் பற்றி வீட்டிற்கு வருபவர்களிடம் எல்லாம் ''இதுக்குக் கண் கழுகுக் கண், இதுக்குக் காது பாம்புச் செவியாக்கும, இதுக்கு மூக்கு அபாரமான நுகர்வுத் திறனுள்ளது. திருடனைத் துரத்தும் போலீஸைப் போலக் கம்பீரமாக இது ஓடும்'' என விதவிதமாக, அதன் அங்கங்களை வர்ணிப்பார். தீபாவைத் தேடி வரும் பலர் கறுப்பு நாயைப் புகழ்ந்து பேசி அவரை ஐஸ் வைத்துப் பல காரியங்களும் சாதித்திருக்கின்றனர். இந்தக் கறுப்பு நாய் தீபா வீட்டுக்கு விருந்துக்கு வரும் விருந்தாளிகளின் குழந்தைகளுக்குக் காட்சிப் பொருளாய் அவர்களின் அழுகையை நிறுத்தி எவ்வளவு சேவை செய்திருக்கிறது!

''கடிக்காத நாய்''என்ற அபார நம்பிக்கையில் தீபா தைரியமாக நாயின் பக்கத்திலேயே குழந்தைகளை விளையாட விடுவார்.

''ஹாய்! நாயைப் பாரு'' என்றதுமே அடம்பிடிக்கும் குழந்தையும் அழுகையை நிறுத்திவிடும். அந்தக் கறுப்பு நாய் மட்டும் இல்லாவிட்டால், குழந்தை அழுதுகொண்டே இருந்திருக்கும். 'சீ! குரங்கு அழுகையை நிறுத்தல்லே கொன்னுடுவேன்' எனத் தாயும் மிரட்டி இருக்கலாம். அழுது அழுது குழந்தையின் உடல் நிலை கூடப் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

''என்னடி! அப்பவே சொன்னேன்! குழந்தை கேட்டத கொடுன்னு! குழந்தை அடம்பிடிக்கறதே உன்னாலேதான்'' எனக் கணவன் மனைவியிடையே பிரளயம் ஆரம்பித்து அது பூகம்பமாய் வெடித்திருக்கவும் செய்யலாம்.

இப்படிச் சாதாரணமாக நம் சிந்தனைக்கு எட்டாமலேயே, இந்தக் கறுப்பு நாய் பெரிய பெரிய சேவைகளை தீபா குடும்பத்திற்குச் செய்திருக்கிறது.. அதுவே பலர் இவருக்குக் கடிதம் எழுதும் போது கறுப்பு நாயைப் பற்றி விசாரிக்கவும் வைத்திருக்கிறது. தீபாவும் கறுப்பு நாயை நாள் தவறாமல் குளிப்பாட்டி, குழந்தை போல் வளர்த்தார். அதன் உடம்பில் உண்ணிப் பூச்சிகள் ஒன்றினைக்கூட அண்ட விடமாட்டார்.

பக்கத்து வீட்டுச் சிறுவன், கறுப்பு நாயின் மேல் கல்லை எறிந்ததற்கு அவர்களிடம் சண்டை போட்டு அவர்களின் நட்பையே முறித்துக்கொண்டார். ஒரு தடவை அது சைக்கிளில் அடிபட்டுக் கால் ஒடிந்து வ்ந்தபோது, நாய் என்று பாராமல், மூலிகைகளைக் கால்களில் வைத்துக் கட்டிக் கண்ணும் கருத்துமாய்க் கவனித்தார். குளிர்க் காலங்களில், பல இரவுகளில், நடு இரவில் விழித்து, ''பாவம்! நாய்க்கு குளிரடிக்கும்'' என்று கூறி நாயை அவிழ்த்து, முற்றத்தில் படுக்க வைத்துக் கோணியால் போர்த்தி விடுவார்.

''நாய் தனியாக இருக்கும்'' என்ற காரணத்தினாலேயே அயலூரில் பல உறவினர்கள், நண்பர்களின் திருமண விழாக்களை நஞ்சப்பன் நிராகரித்திருக்கிறார். பல விழாக்களுக்கு கணவரையும், பிள்ளைகளையும் மட்டும் அனுப்பி இருக்கிறார். தீபா கவலையோடு ஏதாவது ஆலோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் 'அது ஊர் சுற்றிவிட்டு, கல்லூரியிலிருந்து வீட்டிற்குக் காலம் தாழ்த்திப் பெற்றோருக்குப் பயந்து வரும் ஒரு மகனின் தயங்கிய கால்களைப்' 'போல் தன் கால்களை நகர்த்தி நகர்த்தி வரும். தீபா அதன் தலையினை அன்பாய்த் தடவித் தடவியே தன் கவலைகளை மறந்து போவார்.

ஆண்டுகள் பல ஓட, தீபா வசதியும் சிறிது பெருகிக் கொண்டே சென்றது. புதுவீடு கட்டினார். ஸ்கூட்டி, கார் வாங்கும் அளவிற்கு அவர் வசதிகள் பெருகின. புதுப் புது நண்பர்கள் வந்தனர். ஒருநாள் தீபா வீட்டிற்கு விருந்திற்கு வந்த ஒரு பெண், ''என்னங்க! இந்தச் சொறி நாயைப் போய் வீட்டிலே வளர்க்கறீங்களே? நல்ல பொமரேனியன் குட்டி கிடக்குது! ஒண்ணைத் தர்றோம்!'' என்று தீபா கணவரிடம் சொல்ல, அன்றுதான் இந்தக் கறுப்பு நாய்க்குக் கெட்ட காலம் தொடங்கியது.

அடுத்த நாள் வெள்ளை நிற பொமரேனியன் நாய், தீபா மடியில் கொஞ்சி விளையாடியது. கறுப்பு நாயைக் கண்டதுமே பொமரேனியன் விடாமல் வெறுப்புடன் குரைத்தது. முதல் இரண்டு நாட்கள் கறுப்பு நாயைத் தனியாக பின் வாசலில் கட்டி வைத்தார்கள். ஆனால் பொமரனியனோ இந்த நாயைக் கண்டால் விடாமல் தொண்டை கிழியக் குரைத்தது. சப்தம் தாங்கச் சகிக்காமல் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள், தீபா வீட்டாரைத் திட்டத் தொடங்கினர். கறுப்பு நாயின் மீது தீபா குடும்பத்தாரின் அன்பு சிறிது சிறிதாக விலகத் தொடங்கியது தீபா முன்பு, பரிதாபமாய் வாலை அசைத்து அன்பிற்காக ஏங்கி நிற்கையில் அடித்து விரட்டப்பட்டது. அது வீட்டு வாசலிலேயே சோகமாய்ப் படுத்துக்கொண்டது.

ஒரு நாள் தீபாவின் கணவர் தன் மனைவியிடம் ''இதோ பாருங்க. இந்த நாயை நம்ம வீட்டிலே வச்சிருந்தோம்னா நம்ம ஸ்டேட்டஸ் குறைஞ்சிடும்'' என்று சொன்னார். உடனே கறுப்பு நாய் காரில் பக்கத்து ஊரிலேயே விட்டு வரப்பட்டது. ஆனால் அன்று மாலையே அலைந்து வீட்டை மோப்பம் பிடித்து வந்துவிட்டது. நன்றியுடன் தீபாவின் அன்பிற்காக ஏங்கி வாலை ஆட்டிக் கெஞ்சியது. நேற்று வந்த பொமரேனியன் இதைக் குரைத்து விரட்டியது.

அன்று இரவு கறுப்பு நாயை விரட்ட வேறு வழியில்லாமல் ஒரு நண்பரின் ஆலோசனையின் கீழ் தீபாவின் கணவர் விஷத்தை மாமிசத்தில் கலந்து அதன் முன் வைத்து விட்டுச் சென்றார். சில மாதங்களுக்கு முன் பக்கத்து வீட்டில் இறந்த ரோஸி என்ற தன் சகநாய் வாந்தி எடுத்த எச்சில் சோற்றின் வாடை இதிலும் வீச, கறுப்பு நாய் அந்த விஷச் சோற்றை வெறுப்புடன் நிராகரித்தது.

அன்று தீபா வீட்டிற்கு அவரது அக்கா வந்திருந்தார்கள். அக்காவின் மூன்று வயதுக் குழந்தை தவழ்ந்து தவழ்ந்து கறுப்பு நாயின் பக்கம் வந்து அந்தச் சோற்றைத் தின்ன முயல, கறுப்பு நாயும் எச்சரிக்கை உணர்வுடன் தன் கால்களால் குழந்தையின் கையைத் தட்டிவிட்டு ஊளையிட்டுக் காப்பாற்றியது. ஆனால் நாயின் கால் நகம் குழந்தையின் கைகளைச் சிறிது கீச்சிப் புண் ஆக்கிவிட, அதன் அழுகையில், தீபா குடும்பமே ''நாய் கடிச்சிடிச்சு! குழந்தையை நாய் கடிச்சிடிச்சு!'' எனக் கதறியது.

தீபா அன்புடன் வளர்த்த அந்தக் கறுப்பு நாயை முட்கள் போல் 'சிரா' நிறைந்த விறகுக் கட்டையால் அடித்துக் கொல்ல முயன்றார் 'ஓ' என்று வலியில் கத்தியது. ''சீ! வளர்த்த நாயை அடிக்காதே! எங்கயாவது கொண்டு விட்டுகிட்டு வா!" எனப் பக்கத்தது வீட்டு வயதான அம்மா சொல்ல, கறுப்பு நாய் காரில் பயணமானது. வீட்டிலிருந்து சுமார் பத்து கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள இடத்தில் விடப்பட்டது, அது சுற்றி சுற்றி வந்தது. தீபா வீட்டை அதனால் எட்ட இயலவில்லை. கறுப்பு நாய் தீபா வீட்டை விட்டு வெளியேறிச் சுமார் ஆறு மாதங்கள் கழிந்துவிடட்ன. இந்த ஆறு மாதங்களில் அது எவருக்கும சொந்தமில்லாமல், கல்லடி, கம்படியென எல்லாத் துயரங்களையும் பெற்றுகொண்டு ''சொறி'' நாயாகச் சந்தை, தெருவென அலைந்து கொண்டிருக்கிறது. எசமானி தீபா மட்டும் அடிக்கடி நினைத்துக் கண்ணீர் விடும்.

அன்று தன் எசமானியின் கார் டிரைவரை வைத்துக் காரை அடையாளம் கண்டு கொண்டது. டிரைவர் காரின் கதவைத் திறந்து போட்டு விட்டு, பூக்கடைக்குள் நுழைய இது தந்திரமாய்க் காருக்குள் நுழைந்து, இருக்கையின் அடியில் ஒளிந்து கொண்டது. காரினுள் பூக்கூடைகள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன. பூவின் வாசம் நாயின் மூக்கை துளைத்தது.

வீட்டின் முன் கார் நின்றது. ஒரே கூட்டம். காரிலிருந்து வேகமாய்த் தாவிக் குதித்துச் சந்தோஷமாய் எசமானியைக் காணும் ஆசையில் வீட்டிற்குள் ஓடியது. ஒரு பதினைந்து வயதுச் சிறுவன் தன் சக நண்பனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

''பாவம்! தீபா சார்! ஹார்ட் அட்டாக்லே 'பட்'டுன்னு போயிட்டாங்க! இந்தக் கறுப்பு நாய் போனதிலேயிருந்து அவங்க குடும்பம் சீரழிஞ்சு போச்சு! இவங்க ஒரு பொமரேனியன் வளத்தாங்க! அது பக்கத்து வீட்டுப் பொட்டை நாய் கூட எங்கோ ஓடிப் போச்சு! பாவம் இது நன்றியுள்ள நாய்! அடிச்சுத் துரத்தின பிறகும் எவ்வளவு நன்றியா வீடு தேடி வந்திருக்கு! இது இந்திய நாயல்லவா!''

கறுப்பு நாய், எசமானியின் முகத்தைக் காணும் ஆவலில் கண்ணீர் மல்க நின்றது.